برو به :
نمناک اخباراقتصاد افزایش حقوق کارگران در سال 95 چگونه است؟
افزایش حقوق کارگران ، حقوق کارگران
در آستانه تعیین مزد سال 95 کارگران، با تحلیل وضعیت دستمزد 22 کشور و اعلام اینکه فشار هزینه ها باعث شده تا بیکاران با حقوق اندک کار کنند، پیشنهادهایی از سوی وزارت کار به شورای عالی کار ارائه شد.
تاریخ انتشار : 28 بهمن 1394
بازدید : 4,892 نفر

بررسی افزایش حقوق کارگران در سال 95

وزارت کار در آستانه تعیین حداقل دستمزد سال 95 بیش از 13 میلیون مشمول قانون کار و کارگران با ارائه تحلیلی از اوضاع دستمزد در برخی کشور ها به ویژه در منطقه آسیا، پیشنهاداتی را در این باره به شورای عالی کار ارائه کرد.

در این تحلیل آمده است:تعیین حداقل مزد یکی از سیاست های اصولی در بازار کار است که در جهت حمایت از نیروی کار، حفظ و ارتقای قدرت خرید و رفاه زندگی شاغلان و رشد بهره وری آن ها، اتخاذ می شود. اینکه خاستگاه تعیین حداقل دستمزد از کجاست و چرا باید برای دستمزد، حداقلی تعیین کرد؟ بر می گردد به تحولات اجتماعی و اقتصادی که طی بیش از یک قرن گذشته بازار کار شاهد آن بوده است.
 
در شرایط رکود اقتصادی و افزایش رقابت برای یافتن کار و فشار هزینه زندگی، بیکاران مجبور می شوند با حقوق اندک وارد بازار کار شوند و این موضوع به گسترش فقر در بین خانواده های کارگران می انجامد. برای جلوگیری از اثرات نامطلوب دستمزدهای پایین، دولت ها با مشارکت تشکل های ذینفع و با تصویب قوانینی مناسب، حداقل دستمزد کارگران را تعیین می کنند. چنین اقدامی در اکثر کشور ها مرسوم بوده و راهکاری است که از طریق آن می توان تا حدودی از تضییع حقوق کارگران جلوگیری به عمل آورد.
 
بنا بر آنچه گفته شد و از آنجا که شورای عالی کار در آستانه تصمیم گیری برای تعیین حداقل دستمزد کارگران در سال 1395 است، آگاهی از تحولات منطقه ای و روند مزد ضروری به نظر می رسد. در طول دو سال گذشته، دستمزد در آسیا و اقیانوسیه نسبت به اکثر کشورهای جهان رشد بهتری داشته است.
 
گزارش جهانی دستمزد سازمان بین المللی کار در سال 15-2014 نشان می دهد که دستمزد در آسیا و اقیانوسیه از آغاز سده جاری تقریبا 2. 5 برابر افزایش یافته است. در منطقه ای با 706 میلیون نفر کارگر مزد بگیر به همراه خانواده هایشان، این دستاورد قابل توجه در مزد، به معنی کمک به تحرک اقتصادی در نزدیک شدن به استانداردهای بالای زندگی و درآمدی است. هرچند که نابرابری همچنان موجب نگرانی است و گستردگی فواید به اندازه ممکن نبوده است.
 
یک سوم کارگران زیر خط فقر
 
هرچند در طول دهه گذشته رشد متوسط دستمزد به سرعت گسترش یافت، لیکن یک سوم از کارگران منطقه قادر نبودند خود و خانواده خود را از آستانه خط فقر بین المللی دو دلار در روز بر اساس برابری قدرت خرید خارج نمایند.
 
با وجود رشد اخیر، کارگران در بسیاری از کشور ها در سراسر آسیا و اقیانوسیه همچنان دستمزد پایین دریافت می کنند. متاسفانه به دلیل تفاوت در تعاریف و پوشش ها، مقایسه متوسط دستمزد بین کشور ها همیشه ساده نیست.
 
در پایین ترین حد، دستمزد کارگران در نپال 73 دلار در هر ماه در سال 2008، در پاکستان 119 دلار در سال 2013 و در کامبوج 121 دلار در سال 2012 به دست آمده است. با توجه به پایین ترین سطح مزد، دو کشور آخری جزء کشورهایی هستند که بیشترین وقوع فقر کار در سراسر جهان را دارا هستند.
 
دستمزد برای کارگران به ترتیب در هند و در کشورهایی مانند اندونزی، ویتنام و تایلند بالا تر است. کشورهایی با درآمد بالا تر از متوسط مانند چین (613 دلار) و مالزی (651 دلار) دستمزد قابل ملاحظه ای در سال 2013 دارند. به هر حال، آن ها هنوز نسبت به کشورهای با اقتصاد درآمدی بالا در سطح پایینی قرار دارند، برای مثال متوسط حقوق ماهانه از 1780 دلار در هنگ کنگ تا 4642 دلار در استرالیا است.
 
از سال 2013، آسیا و اقیانوسیه نزدیک به 706 میلیون کارگر مزد و حقوق بگیر دارد که تقریبا 40 درصد از کل اشتغال را شامل می شود. این تعداد در مقایسه با 469 میلیون کارگر مزد و حقوق بگیر یعنی معادل 31. 3 درصد از کل کارگران در سال 2000 بوده است. رشد اشتغال با مزد در شرق آسیا شدیدا افزایش یافته و از 40. 0 درصد به 53. 8 درصد در مدت مشابه رسیده است.
 
دستاوردهای قابل توجهی در اشتغال با مزد نیز در جنوب شرقی آسیا از 31. 9 درصد به 38. 3 درصد مشاهده می شود. در جنوب آسیا، اشتغال با مزد هنوز هم تنها برای 22. 7 درصد از کل مشاغل محاسبه می شود. بهبود نسبی بیش از 18. 2 درصد نسبت به سال 2000 گزارش شده است.
 
متوسط دستمزد ماهانه زنان در استرالیا (36. 3 درصد)، ژاپن (30. 7 درصد) و نیوزلند (29. 8 درصد) کمتر از مردان است. این شکاف و فاصله تا حدودی ناشی از تفاوت در میزان ساعت کار است. در کشورهای با اقتصادهای توسعه یافته، زنان بیشتر تمایل به کارهای پاره وقت دارند (اغلب به خاطر وظایف مراقبت از کودکان) که اثرات منفی بر پرداخت های ماهیانه دارد.
 
شکاف جنسیتی دستمزد به میزان کمتری در ویتنام (9. 4 درصد)، مالزی (4. 5 درصد) و تایلند (1. 4 درصد) وجود دارد. داده ها نشان می دهد که در کشور تیمور شرقی با (1. 7 درصد) و فیلیپین (6. 1 درصد) زنان درآمد بیشتری نسبت به مردان دارند. تبعیض شغلی یکی دیگر از عواملی است که باعث شکاف جنسی دستمزد می شود چرا که زنان در مشاغلی با درآمد پایین تر به کار گرفته می شوند. به عنوان مثال از هر 13 زن و مزد حقوق بگیر در آسیا و اقیانوسیه، یک نفر کارگر خانگی است که عموما دارای ساعات کار طولانی و دستمزد پایین است.
 
رشد دستمزد کارگران در شرکت های خصوصی که در آن دستمزد ها هنوز هم به طور قابل توجهی پایین تر از شرکت های دولتی است، در سال 2013، 10. 9 درصد در مقابل 14. 0 درصد سال 2012 بوده است. در حال حاضر بیش از نیمی از کارگران خانگی در جهان، مزد پایین تر از حداقل دستمزد ملی دریافت می کنند.
 
بر پایه این گزارش، در آسیا و اقیانوسیه سهم دستمزد کارگران خانگی بسیار پایین تر از سطح جهانی است. در اینجا تنها در حدود 12 درصد از کارگران خانگی حق برخورداری از حداقل حقوق را دارند. از جمله در هنگ کنگ (چین)، فیلیپین، برخی ایالات هند از قبیل آندرا پرداش، بیهار، جارکند، کارناتاکا، کرالا، اودیشا و راجاستن.
 
در حالی که تا سال 2009 رشد دستمزد کارگران در چین دو رقمی بوده ولی سرعت رشد اقتصادی در چین در طول دو ساله گذشته کاهش داشت. میانگین دستمزدهای واقعی در شرکت های دولتی و سایر واحدهای مناطق دیگر در سال 2013 رشد 7. 3 درصد داشته است که نسبت به رشد 9. 0 درصدی سال 2012 کاهش یافته است.
 
وضعیت دستمزد ها در 22 کشور
 
همچنین در جمهوری کره، جائی که در آن کارگران از کاهش قدرت خرید پس از بحران رنج می برند، رشد دستمزد به سطح دو سال گذشته، 3. 1 درصد (سال 2012) و 2. 5 درصد (سال 2013)، بازگشته است. این کاهش مزد با استفاده سلطه جویانه تر از حداقل دستمزد همراه بود که به طور مستقیم، پرداختی 2. 6 میلیون کارگر کره ای را تحت تاثیر قرار داده و تاثیر زیادی بر دستمزد کسانی داشت که دستمزد بالا تر از حداقل مزد را دریافت می کردند. تا سال 2010، تنظیم حداقل دستمزد در پشت افزایش قیمت قرار گرفته بود.
 
برای 5 اقتصاد بزرگ از جمله اندونزی، مالزی، فیلیپین تایلند و ویتنام صندوق بین المللی پول برای تولید ناخالص داخلی این کشور ها، متوسط رشد 5. 8 درصدی را ثبت کرد که مطابق عملکرد آنان در دوره قبل از بحران اقتصادی در سال های 7-2006 بود. اگرچه، با توجه به رشد صفر درصدی دستمزد واقعی در سال 2008، رشد دستمزد در طول این دوران در حدود 2. 3 درصد باقی مانده است.
 
رشد حداقل دستمزد در ویتنام بسیار بالا بود به طوری که حداقل دستمزدهای واقعی تنها کمتر از 10 درصد در هر دو سال 2013 و 2014 بالا رفت؛ این کشور در نظر دارد به افزایش مشابهی برای اول ژانویه 2015 برسد. با این حال با توجه به آمارهای دولت در سال 2015 حتی به سطح جدیدی از 2. 15 میلیون دونگ به 3. 1 میلیون دونگ (101 دلار آمریکا تا 146 دلار آمریکا) رسیده که هنوز هم در حد حداقل نیازهای زندگی کارگران نیست؛ هدفی که شورای ملی دستمزد قصد دارد در سال های آینده به آن دست یابد.
 
در اوایل سال 2013، حداقل دستمزد در اندونزی و جاکارتا 2. 2 میلیون روپیه تعیین شد. این یک افزایش 36. 7 درصدی با احتساب تورم، دارای یک حاشیه جنجالی بود. با این حال حداقل دستمزد در جاکارتا تنها با متوسط 3 درصد در شرایط واقعی در سال 2014 افزایش یافته و حداقل تنظیمات دستمزد در بسیاری از مناطق مرکزی و غرب همسایه، جاوا در حد متوسط باقی مانده است.
 
بزرگ ترین افزایش در حداقل دستمزد در جنوب شرق آسیا در کشور کامبوج اتفاق افتاد، جائی که تظاهرات خیابانی در خصوص حداقل دستمزد ها توجه بین المللی را به خود جلب کرد. مجموعه ای از تنظیمات برنامه حداقل دستمزد در بخش کفش و پوشاک به این شرح است:از 61 دلار آمریکا به 80 دلار آمریکا در می 2013 و به 100 دلار آمریکا در فوریه 2014 و افزایش بعدی به 128 دلار آمریکا که در ژانویه 2015 خواهد بود. در آینده کمیته سه جانبه مشورتی کار، حداقل نرخ دستمزد را به صورت سالانه بررسی خواهد کرد.
 
با تاثیر ترکیبی افزایش حداقل دستمزد در چندین کشور بزرگ، برای جنوب شرق آسیا، رشد قوی برای دستمزد ها از 3. 7 درصد در سال 2012 و 5. 3 درصد در سال 2013 ثبت شده است. در کشورهای جزایر اقیانوس آرام، فیجی در ماه مارس 2014، حداقل دستمزد ملی از 2 دلار فیجی در هر ساعت (معادل 1. 05 دلار آمریکا) را تعیین مود. در حالی که حداقل دستمزد ملی بر اساس نرخ های اشتغال و بخش های موجود، جایگزین نمی شود، (دامنه آن بین 2. 15 دلار فیجی تا 4. 98 دلار فیجی است) ولی می تواند برای پوشش شکاف موجود در دستمزد کارگران که در گذشته در بعضی بخش ها، دیده شده بود در نظر گرفته شود.
 
3 پیشنهاد وزارت کار برای تعیین افزایش حقوق ها
 
برای جنوب آسیا، برآورد منطقه ای، رشد پایین (منفی) دستمزد واقعی را تا 15 درصد در سال 2012 و 2. 4 درصد در سال 2013 نشان می دهد. این کاهش رشد در مقایسه با رشد 6. 4 درصدی در سال 2007 و 2008، زمانی به دست آمد که رشد دستمزد در منطقه به اوج خود رسید. در هند، نظام تعیین حداقل دستمزد که با بیش از 1600 نرخ مختلف و در سطح دولت مرکزی و توسط ایالات مختلف برای صنایع و مشاغل مختلف تنظیم شده، همچنان پیچیده است (که فهرست مزد نامیده می شود). با وجود تعداد بالای نرخ های حداقل دستمزد، سیستم فعلی تنها دو سوم از کارگران مزدبگیر کشور را پوشش می دهد.
 
در سریلانکا، در سال 2009 و با پایان گرفتن جنگ های داخلی، حداقل دستمزدهای واقعی به شدت رشد داشته اند. برای کارگرانی که حداقل دستمزد آن ها توسط هیات امنای مزد تعیین می شود، شاخص نرخ حداقل دستمزد واقعی به میزان 36. 8 درصد بین سال های 2009 و 2013 رشد داشته است. در کشور بنگلادش، حداقل دستمزد ها همچنین مورد توجه عمومی قرار گرفته اند، در کشوری که دستمزد ها در دسامبر 2013 با بیش از 4 میلیون کارگر بخش پوشاک، افزایش پیدا کرد.
 
همچنین در پاکستان رشد دستمزد ها نسبتا کم بوده است. در سال های 2009 و 2011 دستمزدهای واقعی کاهش یافت و در سال 2010 رشدی در حدود 2. 6 درصد داشته است. بر طبق آخرین بررسی نیروی کار در سال 2013، دستمزد ها به طور متوسط 12118 روپیه (معادل 119 دلار آمریکا) در هر ماه بوده است. در کشور نپال، درآمد ملی و شاخص نرخ دستمزد نشان می دهد که وقتی داده ها برای تورم تعدیل شدند، دستمزد ها در سال های 2011 به میزان 15. 1 درصد و در سال 2012 به میزان 8. 3 درصد به شدت رشد پیدا کردند، اما در سال 2013 با رشد منفی 0. 2 درصد، با رکود مواجه شدند.
 
در حالی که پیشرفت قابل توجهی در سراسر آسیا و اقیانوسیه بوده است، دولت ها می بایست به منظور تنظیم سیاست های دستمزد در مسیر پایدار در سه جبهه اقدام کنند.
 
1- در سراسر منطقه، حداقل دستمزد ها به عنوان مهم ترین ابزار تثبیت دستمزد باقی بمانند، اگرچه آن ها تضاد و اختلاف را ایجاد می کنند. از اینرو دولت ها نیاز به تقویت نهادهای تعیین حداقل دستمزد و تصمیمات پایه بر اساس مصاحبه ها و گفتگو با اتحادیه های کارگری و کارفرمایی دارند. چندین کشور در این مسیر قدم هایی برداشته اند. برای مثال ویتنام و مالزی هر دو نهادهای سه جانبه برای بررسی حداقل دستمزد ها راه اندازی کرده اند. در هند، دولت جدید بازبینی قانون حداقل دستمزد مصوب سال 1948 را بسیار ضروری اعلام کرده است.
 
2- در عین حال چانه زنی جمعی در اغلب کشورهای منطقه آسیا و اقیانوسیه بسیار ضعیف باقی مانده و به این معنی است که حداقل دستمزد ها اغلب فقط مکانیسم (ساز و کار) تثبیت مزد هستند و باعث کم شدن اثر نقششان برای تنظیم حداقل مزد می شوند. دستمزد ها برای کارگران با بالا ترین پرداخت، بدون دخالت دولت و بر اساس مذاکرات مستقیم بین اتحادیه های کارگری و کارفرمایی تعیین می شود. دولت ها نیاز به ایجاد یک چارچوب توانمند برای این کار در راستای اصول چانه زنی جمعی تدوین شده سازمان بین المللی کار تحت عنوان کنوانسیون حقوق برای سازماندهی و چانه زنی جمعی 1949 دارند.
 
3- سرانجام به منظور تدوین سیاست های موثر و مبتنی بر شواهد برای دستمزد، دولت، اتحادیه های کارگری، فدراسیون شاغلان به طور یکسان نیاز به داده های دستمزد به موقع و همه جانبه دارند. کشورهای نظیر اندونزی، تایلند و ویتنام، آمار سه ماهه دستمزد را با تکیه بر نمونه ملی، منتشر می کنند.

افزایش حقوق کارگران در سال 95 چگونه است؟

2.512
منبع : مهر - /م
این مطلب مفید بود ؟ 6 6
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف