برو به :
نمناک سبک زندگیروابط عاطفی شخصیت انسانهای بدقول به چه صورت است؟
بدقول ، بدقولی کردن
مثل اینکه برخی از افراد زمان و موقعیت دیگران را جدی نگرفته و ارزشی برای آن قایل نیستند.اینگونه افراد می توانند در زمره افراد بدقول قرار بگیرند. اما آنها چگونه شخصیتی دارند؟
بازدید : 14,371 نفر

بدقول ها چگونه شخصیتی دارند؟

بخشی از بدقولی ها در خانواده و محیط اجتماع به زندگی پرمشغله جامعه مدرن امروزی برمی گردد.بدقولی نوعی ناهنجاری اجتماعی است که پایه تربیت غلط در خانواده زمینه ساز این نوع رفتار غلط ارتباطی می شود. 

همه ما آدم های بدقول زیادی را در زندگی مان دیده ایم، بعضی از ما خودمان آدم های بدقولی هستیم و بعضی هامان مجبوریم همیشه آدم های بدقول را تحمل کنیم. آدمی که وفای به عهد در قاموس اخلاقی اش نیست، کسی که هیچ گاه بر سر حرف و وعده اش نمی ایستد، آنی که به قول خودش، همیشه دیگران را سر کار می گذارد و پس از بدقولی، نشانه ای از پشیمانی در چهره اش دیده نمی شود. ممکن است هر آدمی با هر طبقه اجتماعی باشد، اما او هر که باشد اهمیت زیادی ندارد، چون مهم، خصلت آزاردهنده اش درپایبند نبودن به وعده هایش است.

 افراد بدقول

شخصیت شناسی آدم های بد قول

کسی که بدقولی می کند، معمولا با مرور زمان، اعتبارش را در میان اطرافیان از دست می دهد و دیگر کسی برای حرف ها و قول هایش ارزشی قائل نیست. چنین فردی اگر از قضاوت دیگران نسبت به خودش ناراحت و رنجیده نشود، تصمیمی برای اصلاح رفتارش نمی گیرد و از وضعیتش نیز گلایه نمی کند، اما کسانی که مجبورند با چنین فردی زندگی کنند و کارهای روزمره شان به نوعی با او گره خورده است، بویژه اگر خودشان پایبند به وعده هایشان باشند، آزرده می شوند.
حالا اگر چنین فرد بدقولی، شریک زندگی آدمی خوش قول باشد، مشکلات چند برابر می شود، چون اساس زندگی زناشویی بر پایبندی به عهد و پیمان است. وقتی بچه دار می شوید، قضییه حادتر می شود چرا که شما قول می دهید و زیرش می زنید. از آن طرف قانونی برای انجام کار بچه ها می گذارید اما آن کارها را انجام نمی دهند.

کودک تان با دوستش دعوا کرده چون از کتاب او خوب مراقبت نکرده و... اینها ساده نیست. البته شاید در نگاه اول خیلی مهم به نظر نرسد اما وقتی وفای به عهد و خوش قولی و سرحرف خود ماندن در کودک شما نهادینه نشده باشد می تواند کم کم فاجعه ای بزرگ را رقم بزند. وفای به عهد همان چیزی است که کوفیان آن را نداشتند و فاجعه ای به بزرگی عاشورا به پا شد.

به بچه ها کمک کنید

1- کلمه خوش قولی را در خانه خودتان و بین خانواده مقدس کنید. مثلا جزو یکی از تعریف های کلامی شما از کودکتان باشد، «قربون پسر خوش قولم برم». حتی گاهی موضوع را برایش عجیب کنید. وقتی بچه ها کار خوبی می کنند مثلا نماز می خوانند یا بدون اینکه شما گفته باشید در حال کمک به شما هستند و... جمله مذکور را بگویید تا با تعجب بگوید:چه قولی ؟ آن وقت از فرصت استفاده کنید و مثلا بگویید:«اینکه خدا گفته نماز بخوانید، به پدر و مادر کمک کنید و... و تو الان این کار رو می کنی.»

2- وقتی زمان انجام یکی از خواسته های او رسید، مثلا سر موقع خریدی برایش انجام دادید و... نقش بازی کنید و برای لحظاتی نگویید که آن کار را کرده اید. وقتی بچه ها ناراحت شدند و ابراز ناراحتی کردند، بگویید که واقعا چقدر بدقولی حس بدی ایجاد می کند. من فقط خواستم نظرتو را درباره بدقولی بدونم، این هم کادوی شما و...

3- قرارهای بین خودتان مثل تمیز کردن اتاق و... را به شکل یک قول معرفی کنید و بعد روی دیوار اتاق کودک نصب کنید. به کودکتان یک کاردستی هم برای جمله «من از بدقولی بدم میاد» درست کنید و بالای آن نصب کنید تا بچه ها نسبت به انجام قول شان پایبند باشند.

4- مثل همه ویژگی های تربیتی دیگر، اگر بخواهید خوش قولی را به بچه ها یاد دهید اما خودتان خوش قول نباشید هیچ نتیجه ای نمی گیرید.

بدقول ها معمولا آدم هایی بی اعتبارند که به مرور زمان دیگر کسی روی حرفشان حساب نمی کند، همان آدم هایی که دکتر قهاری معتقد است همدلی کردن را بلد نیستند.

این روان شناس برای بدقول ها و آدم های اطرافشان که در میان ما کم هم نیستند، نسخه های خوبی دارد اما خودش این نسخه ها را جادویی نمی داند، چون می گوید تا وقتی خانواده ها، بنیان شخصیت کودک را برخوش قولی و وفای به عهد بنا نکنند و آدم ها وقتی بزرگ و عقل رس شدند، خودشان برای خوش قول شدن آستین بالا نزنند، هیچ نسخه ای کارساز نخواهد بود.

خیلی از ما ایرانی ها به عهد و پیمانمان پایبند نیستیم و به اصطلاح بدقولیم. به نظر شما چرا افراد بدقولی می کنند؟

بدقولی یا عهدشکنی دلایل زیادی دارد. بدقولی می تواند از خانواده ناشی شود، به طوری که افراد در این محیط ارزش خوش قولی را درک نمی کنند و بدقولی کردن برایشان عادت می شود. گاهی این یادگیری در محیط بیرون از خانواده اتفاق می افتد، یعنی افراد با دیدن رفتارهای عهدشکنانه دیگران، بدقولی را می آموزند و از خود می پرسند وقتی دیگران وفای به عهد ندارند من چرا باید خوش قول باشم. بخشی از این مساله نیز به درونی نشدن ارزشی به نام خوش قول بودن برمی گردد. یکی از ارزش های انسانی که در متون دینی هم به آن اشاره شده، وفای به عهد است. مثلا وقتی چیزی از کسی امانت می گیریم یا وقتی وعده ای به کسی می دهیم، بر سر عهد و پیمان خود باشیم.

 بدقولی کردن

ویژگی های آدم های بد قول

حالا اگر این ارزش ها درونی نشود، فرد براحتی زیرحرفش می زند. این که ارزش ها درونی نمی شود هم دلایل زیادی دارد، مثل این که او در این باره آموزش ندیده، در محیطی زندگی کرده که به ارزش ها بها داده نمی شده یا این که برای پایبند بودن به ارزش ها، تقویت لازم را از محیط دریافت نمی کرده مثلا وقتی اصول اخلاقی را رعایت می کرده، هیچ کس ارزش کار او را یادآوری نمی کرده و از او بابت خوش قولی اش قدردانی نمی کرده است، در حالی که تشویق و تحسین ـ که جزو پاداش های اجتماعی محسوب می شود ـ تاثیر زیادی در درونی شدن ارزش ها دارد.

البته در میان تمام این دلایل باید به این نکته هم توجه داشت که ریشه بعضی از بدقولی ها در بد برآورد کردن زمان است مثل وقتی که فرد به دلیل مشغله کاری، حساب زمان از دستش خارج می شود یا مثلا ترافیک خیابان ها را محاسبه نکرده و دیر به قرار می رسد.

بیشتر کسانی که بدقولی می کنند برای این کارشان توجیه می آورند و به قول ابن سینا برای یک اشتباه هزار دلیل می آورند که می شود هزار و یک اشتباه. چرا آدم های بدقول همیشه اشتباهشان را توجیه می کنند و به فکر اصلاح رفتار خود نیستند؟
توجیه کردن و دلیل تراشیدن یکی از دفاع های روانی است و افراد سعی می کنند با توسل به این شیوه دفاع، براشتباهاتشان سرپوش بگذارند. کسانی که کار غلط خود را توجیه می کنند، می خواهند علت این اشتباه را در چیزی به جز خودشان جستجو کنند همان طور که بدقول ها، ترافیک، مشغله کاری و صدها دلیل دیگر را بهانه می کنند. اما این کار نوعی مسئولیت زدایی و شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت است. البته بخشی از این مساله هم به فرهنگ جامعه ما برمی گردد، چون در بین ما ایرانی ها بدقولی اپیدمی (فراگیر) شده و زشتی آن از بین رفته، به طوری که رعایت وقت و وفای به عهد آنچنان موجب تحسین نمی شود.

به اعتقاد من، اگر ما همدلی میان خودمان را تقویت کنیم هیچ گاه بدقول نمی شویم و زیر عهد و پیمانمان نمی زنیم. همدلی باعث می شود ما وقتی قصد بدقولی کردن می کنیم، حسی از درون به ما نهیب بزند که فرد مقابل تا چه اندازه از رفتار ما ناراحت می شود و چه حس بدی پیدا می کند. پس اگر ما همدلی را در درونمان تقویت و تمرین کنیم که مسئولیت تمام کارهایمان را برعهده بگیریم، تمام رفتارهای ضداخلاقی ازجمله بدقولی کردن ریشه کن می شود.

ما چطور می توانیم به همدلی که یکی از عالی ترین مراحل رشد عاطفی است، برسیم؟

این یک مهارت است که باید آن را آموخت. البته همدلی در زمان کودکی ایجاد نمی شود و به مرور زمان و در اثر یادگیری، افراد به آن دست می یابند. اگر فرد در محیطی زندگی کند که احساس کند دیگران او را درک نمی کنند و هر کس به خودش فکر می کند یا وقتی ناراحت است کسی از او دلجویی نمی کند بالطبع او نیز فقط به ارضای نیازهای خود فکر می کند. اما برعکس اگر کسی در محیطی زندگی کند که مثلا وقتی از موضوعی خجالت کشیده، اطرافیان سراغش بیایند و بگویند که می دانند او حالا چه حسی دارد، این همدلی، همدلی کردن را به او یاد می دهد.

یادگیری همدلی از خانواده شروع می شود و در مدرسه و در بین گروه همسالان رشد پیدا می کند اما همچنان نقش خانواده در نهادینه شدن آن رتبه نخست را دارد. البته باید قبول کنیم والدین ایرانی در این زمینه ضعیف عمل می کنند، چون نمی توانند به فرزندان کنترل هیجانی را آموزش دهند.

هیجان ها یکی از مولفه های مهم شخصیت و روان است و افراد باید این هیجان ها را بشناسند و آنها را ابراز کنند. همدلی معمولا با هیجان صورت می گیرد یعنی کسی که ناراحت است، عصبانی است یا خجالت کشیده و شرمنده است، اگر با او همدلی کنیم اوضاع بهتر و آرام تر می شود. همدلی نیز معمولا با بیان این جملات انجام می شود:من می دانم تو چه احساسی داری، من درک می کنم که چقدر برایت سخت بوده، متوجهم که چقدر خجالت کشیدی و...

وقتی ما با کسی همدلی می کنیم، هم فرد مقابل احساس می کند که دیگران او را فهمیده اند و هم باعث نزدیک شدن آدم ها به یکدیگر می شود.

حالا اگر در محیط خانواده، فرزند ببیند پدر و مادر با دیگران این گونه رفتار می کنند او هم می آموزد که با دوستش، همکلاسی اش و سایر افراد اجتماع همدلی کند. همدلی حتی می تواند مقدمه ای باشد بر این که ما با دیگران مهربان باشیم. حتی به کمک همدلی می توان افراد را متقاعد کرد اگر بدقولی کنیم دیگران به خاطر پایبند نبودن ما به قول و قرارمان چه حس بدی پیدا می کنند و تا چه حد به دردسر می افتند.

پس طبیعی است برای رسیدن به همدلی باید همان درونی کردن ارزش ها که شما نیز به آن اشاره کردید، اتفاق بیفتد. حالا چه کار کنیم ارزش های اخلاقی در درون خودمان و فرزندمان نهادینه شود؟
ارزش های اخلاقی و انسانی دو دسته اند؛ یکی ارزش های شخصی و دیگری ارزش های اجتماعی. مثلا رعایت نظافت فردی یا خوش لباس بودن جزو ارزش های شخصی است، اما وقت شناسی، خوش قول بودن و وفاداری به عهد ارزش هایی است که در اجتماع و در روابط بین فردی معنا پیدا می کند.

درونی شدن ارزش های اجتماعی بسیار مهم است که البته در خانواده امکان انجام آن وجود دارد. درونی شدن یک ارزش یعنی این که یک فرد آن ارزش را در درون خود پذیرفته و در هر شرایطی تابع آن ارزش است مثل یک کشتی که در دریای مواج به سمتی می رود که سکاندار آن را هدایت کند. حالا اگر ارزش در وجود فرد درونی نشود او برای انجام یک رفتار به دیگران نگاه می کند مثلا به خود می گوید چون دیگران وقت شناس نیستند و به قول و قرارشان پایبند نمی مانند من هم مثل آنها رفتار خواهم کرد. ریشه درونی نشدن ارزش ها را هم باید در خانواده جستجو کرد؛ خانواده موظف است هم به صورت کلامی و هم به صورت عملی، ارزش های اخلاقی را به فرزندان آموزش دهد.

حالا بیایید درباره همدلی و تفاوتش با همزبانی صحبت کنیم. همدلی یعنی این که من در مورد یک موضوع همان حسی را پیدا کنم که شما دچارش می شوید که البته باید این احساس مشترک را به صورت زبانی بیان کنم. اما برخی از ما که به ظاهر در حال همدلی کردن با افراد هستیم در واقع مشغول همزبانی هستیم.

همزبانی مقدمه همدلی است یعنی ابتدا باید همزبانی را یاد بگیریم و سپس به همدلی برسیم. همدلی در واقع تلفیقی از همزبانی و تجسم است به طوری که به افراد این مهارت را می دهد که همان احساس فرد مقابل در آن لحظه مشخص را حس کنند. برای تبدیل همزبانی به همدلی به اعتقاد من هیچ نهادی بهتر از خانواده نمی تواند وارد کار شود آنجا که والدین با هم تعامل می کنند و فرزند از لابه لای آن، همدلی را می آموزد.

وقتی مادر خانواده خسته از کار بیرون به خانه می آید اگر پدر با او سر مساله ای کوچک بحث کند و خستگی هایش را نادیده بگیرد، فرزند این را می آموزد. اما اگر در مقابل، پدر بگوید که می دانم تو از صبح تا حال خسته شده ای پس اگر موافق باشی غذایی حاضری بخوریم یا از بیرون غذا بخریم، فرزند همدلی کردن را از این تعامل می آموزد.

در این میان نقش مدرسه هم انکارنشدنی است. مثلا وقتی که یک دانش آموز به خاطر وجود یک مشکل نتوانسته تکالیفش را انجام دهد اگر معلم حرف او را بپذیرد، دانش آموز همدلی کردن را از او یاد می گیرد و در غیر این صورت در ذهن خود می گوید که معلم مرا درک نکرد و فرصت نمی یابد تا همدلی را تجربه کند.

پایبند نبودن به وعده ها

یکی از ارزش های انسانی که در متون دینی هم به آن اشاره شده، وفای به عهد است

البته ما در این حوزه مشکل داریم چون بیشتر بار تربیتی بر عهده خانواده است، اما بسیاری از پدر و مادرها خودشان به ارزش های اخلاقی پایبند نیستند و وقتی کودک بوده اند پدر و مادرشان نیز این ارزش ها را به آنها نیاموخته اند؛ یعنی یک دور باطل.

هم اکنون پدر و مادرهایی هستند که بی محابا زباله هایشان را در طبیعت رها می کنند و به صورت عملی به فرزند آموزش می دهند طبیعی است که چنین پدر و مادری نمی توانند آموزگار خوبی برای ارزش ها باشند. به نظر شما برای بچه های چنین خانواده هایی چه اقدامی می توان انجام داد و چطور می توان آنها را به سمت ارزش ها متمایل کرد؟
ما چاره ای جز آموزش نداریم و آموزش ارتباط تنگاتنگی با پیشگیری اولیه دارد. این آموزش ها نیز باید در سطح کلان اتفاق بیفتد وگرنه اگر قرار باشد مخاطب آموزش ها، عده کمی باشند نمی تواند سودمند باشد. البته عده ای به هزینه بر بودن آموزش ها اشاره می کنند اما باید قبول کرد آموزش ارزش هزینه کردن را دارد و باعث حذف بسیاری از هزینه های دیگر می شود.

بیشتر آدم ها اگر توجیه شوند که یک کار اشتباه است، اشتباه خود را می پذیرند به شرط این که ما طوری به آنها آموزش دهیم که آنها متوجه شوند. پس اگر ما آموزش می دهیم و این آموزش ها تاثیر چشمگیری برافراد ندارد باید قبول کنیم که آموزش ها ناکافی بوده است. من به تاثیر فیلم و کارتون در انتقال ارزش ها بسیار معتقدم.

به نظر شما اگر ما به خودمان و فرزندان مان متذکر شویم که بدقولی کردن به بی اعتباری و خدشه دار شدن آبروی ما منجر می شود، این استدلال برای تمرین خوش قولی مفید نیست؟
بله، توجه به اعتبار و آبرو و تلاش برای حفظ آن می تواند مانع از بدقولی کردن باشد اما واقعیت این است که یک فرد باید خیلی عمیق یا تحصیلکرده باشد که موضوع را از این زاویه نگاه کند.

موضوع اصلی در این باره این است که بیشتر افراد برای بدقول بودن یا خوش قولی کردن دست به انتخاب می زنند یعنی همان کسی که بر سر قرار با یک دوست همیشه تاخیر دارد اگر قرار باشد به یک مصاحبه شغلی برود سروقت در محل حاضر می شود.

انگار بعضی آدم ها، بعضی موقعیت ها و برخی افراد را جدی نمی گیرند و برایش ارزش قائل نمی شوند. البته اگر حس همدلی در این افراد تقویت شود آن وقت به این فکر می کنند اگر یک موضوع برای من مهم نیست در عوض برای افراد دیگر مهم است پس من حق ندارم سرسری از کنار آن بگذرم.

البته توجه کردن به این که بدقولی کردن و نبودن بر سر عهد و پیمان تا چه حد می تواند به اعتبار ما نزد دیگران لطمه بزند نیز موضوع مهمی است. ما باید بدانیم اعتبار ما به رفتاری است که انجام می دهیم، نه طرز فکری که ما راجع به خودمان داریم. حتی قضاوت ما نسبت به دیگران نیز باید براساس رفتارهای آنها باشد چون این مساله یکی از اصول دگرشناسی است. ما برای این که دیگران را بشناسیم نیاز داریم رفتار آنها را در درازمدت و در موقعیت های مختلف بسنجیم، اما متاسفانه ما به جای توجه به رفتار افراد به گفتار آنها توجه می کنیم. در بحث ازدواج هم همین مشکل وجود دارد یعنی دختر و پسر به عمل همدیگر دقت نمی کنند بلکه به این توجه دارند فرد مقابل چه می گوید؛ در حالی که میان گفتار افراد و رفتارشان فاصله وجود دارد.

پس می توانیم کسانی را که وعده های دروغین پیش از ازدواج می دهند، در زمره آدم های بدقول به حساب بیاوریم؟

بله، بعضی از افراد بدقول ـ نه همه افراد ـ می توانند وعده های دروغی به همسر آینده شان بدهند.

چطور باید این افراد را شناخت؟

شناختن افراد کار سخت و پیچیده ای است، چون همه آدم ها دو رو دارند؛ یکی شخصیت بیرونی و دیگری شخصیت درونی.

شخصیت بیرونی و اجتماعی افراد مثلا این که چقدر درس خوانده اند، شغلشان چیست یا چه نوع لباس هایی می پوشند می توان به سادگی شناخت، اما شناسایی شخصیت خصوصی افراد که از آن به «سیرت» یاد می شود زمان زیادی می برد.

سال هاست ازدواج جوانان ایران نیز براساس صورت شکل می گیرد و کمتر کسی به سیرت فرد مورد نظر توجه می کند، در حالی که سیرت نیک افراد در موفق بودن یک ازدواج نقش دارد. برای شناخت افراد باید گفتار آنها با رفتارشان را تطبیق داد و مشاهده کرد آیا اگر فردی از سخاوتمندی حرف می زند آیا در عمل هم فرد بخشنده ای است یا این که خودش را مهربان می پندارد در حالی که ماهیت او سنخیتی با مهربانی ندارد.

پس اگر با فردی بدحساب روبه رو شدیم می توانیم او را فردی بدقول تلقی کنیم؟

بله، بد قولی می تواند از مسائل خیلی کوچک شروع شود و در مسائل خیلی مهم نیز ادامه یابد. کسی که خوش حساب نیست قطعا به قول و قرارهای مالی پایبند نیست و به همین علت فردی بدقول است. کسی هم که چیزی را از دیگری امانت می گیرد اما یا به صاحبش برنمی گرداند یا آن کالا را ناقص پس می دهد نیز فردی بدقول است.

خوش قولی می تواند ذاتی باشد؟

بیشتر از آن که ذاتی باشد، آموختنی است.اما من کسانی را می شناسم که خانواده ای بدقول دارند اما خودشان بشدت پایبند قول و قرار هستند.
اگر شما با این افراد صحبت کنید خواهید دید جهان بینی بسیار محکمی دارند. مثلا اعتقاد به معاد به معنای این که ما باید روزی در مقابل تمام رفتارها و کردارهایمان در مقابل خداوند پاسخگو باشیم سبب می شود افراد بررفتارشان کنترل داشته باشند. اگر کسی احساس کند که در قبال رفتارش مسئول است و روزی از این بابت بازخواست می شود، سعی می کند ارزش های اخلاقی را کسب کند و آنها را در خود نهادینه سازد.

چنین افرادی بی شک سراغ رفتارهایی چون تهمت زدن، توهین کردن، شکنجه جسمی و زیرآب زدن نمی روند چون باور دارند در هر منطقه جغرافیایی که واقع باشند، خداوند ناظر براعمال آنهاست.

همه ما در زندگی در شرایطی قرار می گیریم که ناخواسته با افراد بدقول همنشین می شویم و در بدترین حالت، شریک زندگی مان فردی بدقول از آب درمی آید. ما باید چطور با آنها رفتار کنیم؟

اگر فرد بدقول ، همسرماست بی شک فشار روانی زیادی را تحمل می کنیم اما به هر حال باید این مشکل را با صحبت کردن یا گرفتن مشاوره حل کنیم. اما اگر با این دو روش، موضوع خاتمه نیابد باید بدانیم این مساله تاثیر سوئی بر فرزندمان می گذارد.

البته در زندگی زناشویی نقش زن و مرد، 50 - 50 است پس اگر یک والد نقش خود را به درستی ایفا نکند والد دیگر می تواند آن نقص را تا حد زیادی جبران کند به شرط این که والد خوش قول، مرتب متذکر شود بدقولی رفتار بدی است.

روش دیگر این است که باز خورد بدقولی شان را به آنها بدهیم. یکی از اصول بهداشت روان این است که افراد بدانند نمی توانند هیچ فردی را عوض کنند بلکه فقط قادرند خود را تغییر دهند. پس وقتی با فرد بدقول مواجه شدیم نباید تلاش کنیم او را تغییر دهیم بلکه باید از تاثیر رفتار او براحساسات و زندگی خودمان با او حرف بزنیم. در واقع ما باید به انتقاد سازنده رو بیاوریم، همان انتقادی که در آن شخصیت افراد تخریب نمی شود بلکه به صورت انحصاری درباره رفتار نادرست آنها صحبت می شود.

مثلا ما می توانیم بگوییم تو آدم خوبی هستی اما یکی از اشکالاتت این است که بعضی اوقات به قولت عمل نمی کنی یا تو آدم نازنینی هستی اما وقتی چیزی را به امانت می گیری آن را به موقع پس نمی دهی.

راه دیگر هم این است که وقتی با فردی بدقول مواجه می شویم و او چندبار این کار را تکرار کرد و به تذکر و انتقاد هم توجهی نکرد در روابط مان با او تجدید نظر کنیم. البته ممکن است این مساله موجب کدورت شود اما حسن آن این است که افراد با پیامد رفتارشان روبه رو می شوند.

یکی از اشکالات مردم ما این است که با هم رودربایستی دارند و با جرات نیستند حتی آنها ترجیح می دهند دروغ مصلحتی بگویند اما به فرد بد قول نگویند چون فرد امانتداری نیستی دیگر چیزی به تو قرض نمی دهم. این قبیل واکنش ها مقدمه تغییر رفتار در افراد را فراهم می کند.

ما باید چه کار کنیم تا به آدم هایی پرجرات تبدیل شویم؟

انجام رفتار با جرات یک مهارت است و افراد باید آن را یاد بگیرند.

اگر قرار باشد یک نسخه عملی برای ما بپیچید، بگویید الف تا یای با جرات شدن چیست؟

برای این که فردی قاطع و با جرات بشود باید به او یاد بدهیم به عنوان یک انسان، حقوقی دارد. تو حق داری از زندگی لذت ببری، حق داری اگر از چیزی ناراحت شدی به زبان بیاوری، حق داری وقتی حقوقت ضایع می شود اعتراض کنی، حق داری وقتت تلف نشود و...

در واقع ما باید یاد بگیریم و به فرزندانمان یاد بدهیم که نه حق کسی را ضایع کنیم و نه اجازه دهیم کسی حق ما را ضایع کند. این مساله نیز در خانواده و مدرسه می تواند محقق شود بویژه در محیط خانواده و در تعامل پدر و مادر با همدیگر. وقتی در محیط خانه پدر و مادر به فرزند قولی می دهند و به آن عمل نمی کنند اگر از این بابت از کودک عذرخواهی کنند فرزند می فهمد عمل کردن به قول، حق او بوده است. اما اگر به او گفته شود چه بچه پررویی هستی و من هیچ وظیفه ای ندارم که فلان چیز را برای تو بخرم او سرخورده می شود و کم کم جرات اعتراض کردن را از دست می دهد.

قاطعیت و جرات داشتن یکی از مشخصات سلامت روان است. وقتی شما به رستورانی می روید که غذای آن نامطلوب است یا جسمی خارجی در آن وجود دارد این حق شماست که اعتراض کنید و از صاحب رستوران، احقاق حق تان را مطالبه کنید. حتی جرات را می توان با یک درخواست نشان داد مثلا وقتی کسی در اتوبوس سیگار می کشد به او با لحنی محترمانه تذکر داد.

یکی از اشکالات مردم ما این است که اعتراضاتشان را با فحش و دعوا مطرح می کنند که روشی اشتباه است، چون فرد مقابل را نه تنها به تغییر رفتار وادار نمی کند بلکه او را برای ادامه رفتار نادرست جری می کند.

در این میان باید به یک نکته مهم توجه کرد که قاطعیت با پرخاشگری متفاوت است همان طور که قاطعیت با کوتاه آمدن هم فرق دارد. برخی افراد حتی از متون دینی هم برداشت غلط دارند. مثلا آنجا که انسان ها به مدارا کردن توصیه شده اند افراد، مدارا را با کوتاه آمدن اشتباه می گیرند در حالی که معنی مدارا کردن این نیست که اجازه بدهیم دیگران به ما ظلم کنند و حق مان را زیر پا بگذارند بلکه به این معناست که قبول کنیم آدم ها با هم متفاوتند و قرار نیست همه افراد مطابق میل ما رفتار کنند.

اگر رفتار قاطعانه در افراد شکل بگیرد در جامعه مشکلات کمی دارد اما باز هم تاکید می کنم قاطعیت با خود برتربینی هم فرق دارد چون عده ای در خانواده طوری تربیت می شوند که احساس می کنند تافته ای جدا بافته اند. ما آدم ها باید یاد بگیریم نگاهی برابر به هم داشته باشیم چون تنها کسانی که این نوع نگاه را دارند می توانند افرادی قاطع باشند، نه آنهایی که خودشان را از همه برتر می دانند و نه کسانی که خود را پایین تر از همه فرض می کنند و انگ بی عرضگی و به دردنخور بودن به خود می زنند.

شخصیت انسانهای بدقول به چه صورت است؟

513
برگرفته از جام جم -/ف
این مطلب مفید بود ؟ 13 0
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف