برو به :
نمناک ورزشفوتبال مربیانی که در آرزوی کرسی تیم ملی ماندند!
ناصر حجازی ، فیروز کریمی
مربیان تیم ملی فوتبال که از همان زمانهای قدیم با تیم ملی همراه بودهاند تا کنون افتخارات زیادی را نصیب تیم ملی کرده اند، اما در این میان هستند افرادی که در حسرت کرسی مربیگری تیم ملی سوختند مانند ناصر حجازی،مجیدجلالی و ...
بازدید : 2,007 نفر

درتاریخ فوتبال ایران تا کنون شاهد حضور بسیاری از مربیان برتر در رأس هرم فنی تیم ملی بوده ایم، مربیانی که اکثرا لیاقت این کرسی را هم داشته و براساس موفقیت های قدیمی خود به این صندلی جلوس کرده اند و در موفقیت های تیم ملی تاثیر بسزایی داشته اند. مردانی چون صدقیانی، حسین فکری، دهداری، رنجبر، بیاتی، مهاجرانی، حسن حبیبی، علی پروین، پورحیدری، قلعه نویی، قطبی و دایی مربیان تیم ملی شدند.

 
اما در این بین، مربیانی هم بوده اند که در حسرت هدایت تیم ملی ماندند. مربیانی که حتی در مواقعی خواست عمومی هم حضور آنها در تیم ملی بوده است، چهره هایی مثل ناصر حجازی در دهه 1370 که البته این آرزو را به گور برد.
 
علی دانایی فر
 
مرحوم علی دانایی فر، اولین لایق دورمانده از تیم ملی بود، باوجود او تاج بارها قهرمان مسابقات مختلف شد. وقتی دانایی فر به تیم هایی مثل شعاع و نادر پیوست این تیم ها قهرمانی را به جای تاج به دست آوردند. دانایی فر در دهه 30 و 40 به فعالیت مشغول بود، کسی که می شود او را بنیانگذار فنی استقلال امروز نامید.
 
اوفارل به جای راجرز
 
در سال های 48 تا 52، تیم های پیکان و پرسپولیس با یک مربی انگلیسی به نام «آلن راجرز» تحولی شگرف در فوتبال ایران ایجاد کردند، راجرز می توانست مربی تیم ملی باشد اما حساسیت پرسپولیس و استقلال و انتصاب راجرز به سرخ ها باعث شد که جای راجرز، فرانک اوفارل وارد حریف فوتبال ایران شود.
 
ابوطالب دور از تیم ملی
مربیان پیشکسوت فوتبال
 
امیر ابوطالب، یک مربی نوگرا بود، شاید پرویز ابوطالب را بتوان از برادر بزرگتر خانواده معروف تر دانست اما امیر ابوطالب، چه در رشد اولیه فوتبالیست های راه آهن و چه در قدرت دادن به تیم های متوسط راه آهن و در دهه 60 دارایی مردی موفق بود. همه رژیم بازیکن سازی راه آهن در دهه 40 و 50 را اگر مدد نوعی در سطح اولیه تنظیم می کرد که ابوطالب در نسل قهرمانی می پروراند دارایی 66 و 67 او را کمتر کسی از یاد می برد. در آن سال ها هدایت تیم ملی با مرحوم دهداری بود.
 
عمونصی خودش هم نمی خواست!
 
در سال های 58 تا 63، مردانی چون هوشنگ قاسمی، بیوک وطنخواه، کاظم رحیمی، ناصر ابراهیمی و محراب شاهرخی سرمربی شاهین بودند اما همه کاره واقعی تیم، نصرالله عبداللهی بود که وقتی در سال 64 خود، فوتبال را کنار گذاشته و سرمربی شد، تیمی بزرگ با حضور محمودی، اردستانی، محرمی، شکورزاده، معمار، قلعه نویی، ضیایی، پازوکی، کریم باوی، یکه، سائلی، قاسم موافق و سلطانی فر در کنار محمد صادقی و دینورزاده باتجربه آفرید که پشت همه را لرزاند. عبداللهی در سال های 73 و 74، استقلال و سایپا را هدایت کرد. البته خود عبداللهی هم چندان علاقه ای به حفظ موقعیت سرمربیگری اش نداشت. درنهایت سرپرست استقلال شد.

آقافیروز، دم در تیم ملی ماند
مربیان پیشکسوت فوتبال
 
فیروز کریمی مربی خوش شانسی بود. وقتی در یک بازی تدارکاتی سال 68 و قبل از شروع فصل، فیروز کریمی مدافع 35 ساله تیم پاس که بین 16 تیم 67، چهاردهم شده بود، سوتی داد، او را کنار گذاشته و برای آنکه سنگ قلابش کنند دستیاری مناجاتی، سرمربی تیم را به او دادند.
 
مناجاتی در بهار 68 سرمربی تیم ملی و کریمی مربی پاس شد. کریمی باهوش 2 سال در پاس کارکرد و از سال سوم، قهرمانی در لیگ و آسیا را تجربه کرد، او از تیم گذشته پاس، امری ـ استیلی و حکیم زاده را حفظ کرد و با جذب خاکپور، غلامپور، نوآموز، گروسی، رضایی منش، مدیرروستا یکی از قدرتمندترین مجموعه های تاریخ پاس را ساخت. فیروز کریمی، بعدها تیم هایش را بارها مدعی قهرمانی کرد و هیچ گاه حتی او را از بغل تیم ملی نوجوانان عبور ندادند، البته او در آذر سال 74، 2جلسه در محل وقت فدراسیون (ورزشگاه شیرودی) با مصطفوی، رئیس وقت فدراسیون برای هدایت تیم ملی مذاکره کرد اما به علت شرایط به فوتبال ملی در آن مقطع، مسوولیت را نپذیرفت.
 
حیف از ناصرخان
مربیان پیشکسوت فوتبال
 
مرحوم ناصر حجازی برای آنکه در سال های میانی دهه 70 مربی تیم ملی شود هیچ کم نداشت. بازیکن و کاپیتان سابق تیم ملی بود، بین مردم و 2 طیف تماشاگر رنگی فوتبال بهره مند از محبوبیت و وجاهت بود و بالاخره با تیم هایی چون محمدان بنگلادش، شهرداری کرمان، بانک تجارت تهران، سپاهان و ماشین سازی خوب کارکرده و این تیم ها را به بهترین شرایط وقت در مقاطع مورد اشاره رهنمون ساخته بود، حجازی در سال 76، استقلال را هم قهرمان لیگ کرد. ناصر حجازی زمانی می توانست سرمربی تیم ملی شود که فوتبال ایران از سر ترس مربیان داخلی، سکان تیم ملی فوتبال را به دست مایلی کهن سپرده بود. درجایی که هدایت تیم های ملی بزرگسالان و امیدها، دست مایلی کهن، استانکو، پورحیدری، انور عبدویچ، یورگن گده و ... بود، حق حجازی کمتر از یکی، دو سال کار در یکی از این تیم ها نبود .

... و مجید جلالی
مربیان پیشکسوت فوتبال
 
او در سال 82 با یکی از پرستاره ترین تیم های باشگاهی تاریخ فوتبال ایران، تیمی که نیما نکیسا، رودباریان، هاشمی نسب، رهبری فر، نکونام، خداداد عزیزی، محمد نصرتی، هادی شکوری، رسول خطیبی، ابوالقاسم پور، ایمان رزاقی، آرش برهانی، علی جانملکی، رضا ترابیان، عباس آقایی و ... را داشت، قهرمان لیگ شد. این تنها افتخار بزرگ و قهرمانی آقا مجید در لیگ برتر است . جلالی، جزو مربیان پرافتخار فوتبال ما نیست و بیشتر به علت بهره مندی از علم روز فوتبال که به آن مشهور شده شناخته می شود ولی فعالیت او تیم هایی چون نوجوانان و جوانان ملی، شهید قندی یزد، سایپا، استقلال اهواز، فولاد به عنوان خاصی منجر نشده. البته او در زمانی که با پاس قهرمان شد هم هدایت تیم ملی با برانکو ایوانکوویچ بود اگرچه آقا مجید جدا دوست داشت جای او سرمربی تیم ملی باشد ...

مربیانی که در آرزوی کرسی تیم ملی ماندند!

3.33
منبع : ورزش 3-/ق
این مطلب مفید بود ؟ 2 1
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف