دیگران چه می خوانند..؟
نمناک فرهنگ و هنرچهره ها نازنین بیاتی از دربند تا خانه ای در انتهای خیابان بهار
نازنین بیاتی ، فیلم مادری
نازنین بیاتی بازیگر جوان سینما در این گفتگو از ایفای نقش در فیلم دربند و خانه ای در انتهای خیابان بهار توضیح میدهد.
تاریخ انتشار : 17 اسفند 1395
بازدید : 1,517 نفر

گفتگو با نازنین بیاتی بازیگر دربند

خوشبختانه نازنین بیاتی در «جو» نیست و سادگی و بی تکلفی اش را مثل اغلب «نسل چهارمی ها» حفظ کرده. همین صفت کیمیا است که باعث می شود راحت با او گپ بزنیم.

نازنین بیاتی را چهار سال پیش با ایفای نقش اصلی فیلم تحسین شده «دربند» شناختیم؛ بازیگری که ترسیم سیمای تازه ای در نسل جدید بازیگران سینمای دهه نود ایران را نوید می داد. «ارسال آگهی تسلیت برای روزنامه»، «فرشته ها با هم می آیند»، «مردن به وقت شهریور»، «رخ دیوانه» و «طعم شیرین خیال» هم برای او، ادامه همان روند بازیگری بودند.

 

نازنین بیاتی

نازنین بیاتی بازیگر فیلم دربند

بازی بیاتی در فیلم مادری ساخته رقیه توکلی که در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد نیز، به چشم آمد. این بازیگر 27 ساله، امسال در دو فیلم «هنوز نه» و «رفتن» هم جلوی دوربین رفته است، اما در این گفت وگو، سینمای او را به کناری نهاده ایم تا به نخستین حضورش روی صحنه تئاتر بپردازیم. نازنین بیاتی که طراحی صحنه و لباس خوانده، آن طور که خودش به جام جم می گوید، چند سال منتظر بوده تا نقشی چالش برانگیز در تئاتر به او پیشنهاد شود؛ اتفاقی که می گوید حالا با شخصیت «لاله» در نمایش «خانه ای در انتهای خیابان بهار» رخ داده است. این نمایش را ندا هنگامی در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایران شهر با بازی نازنین بیاتی، لیندا کیانی، مهسا ایرج پور، شیرین اسماعیلی و معصومه رحمانی روی صحنه برده است.

در بازی های سینمایی شما، با نوعی سادگی، دوری از پیچیدگی ها و اغراق های معمول و پیرایه های بازیگری روبه رو هستیم. با توجه به تفاوت های ماهوی نمایش و فیلم، در تئاتر چه رویه ای را می خواهید در پیش بگرید؟

حتما تفاوت هایی هست و من به عنوان بازیگر، ناظر بر این تفاوت ها هستم. بدیهی است بازیگر روی صحنه یک نمایش، ناخودآگاه با نوعی از اغراق تئاتری همراه می شود در حالی که سینما چنین اغراقی را اغلب برنمی تابد. فقط همین هم نیست. شما روی صحنه حواستان به همه چیز هست. از طرفی باید بر خودتان متمرکز باشید و از طرفی حتی باید تماشاگری را که در ردیف های عقب تر نشسته هم در نظر بگیرید.

نازنین بیاتی

نازنین بیاتی بازیگر فیلم مادری

این ملاحظات شامل چه حذف و اضافه هایی است؟ روی صحنه، چه ظرایف سینمایی را کنار می گذارید و برعکس چه توانایی هایی را در خودتان تقویت می کنید؟

در سینما بازیگر بر جزئیاتی متمرکز می شود که در تئاتر چندان به کارش نمی آید. بنابراین آن جزئیات را در تئاتر یکسره کنار می گذارد. در سینما آن طور که تئاتر ایجاب می کند، مجبور نیستید نعل به نعل دیالوگ هایتان را حفظ کنید. هرچند باید به خاطر داشته باشیدشان. روال خود من برای بازی در فیلم ها این گونه است که یکبار دیالوگ ها را می خوانم و دقیق از بر نمی کنم چون نمی خواهم مثل شعر حفظی آن را منتقل کنم. در تئاتر اما باید متن را دقیق حفظ باشی و نه تنها دیالوگ های خودت که باید دیالوگ های دیگر بازیگران را هم حفظ باشی تا در بزنگاه های مختلف مثلا وقتی کسی دیالوگش را یادش رفت، بتوانی پوشش بدهی. اینها همه در حالی است که در عین حال که باید دیالوگ ها حفظ کنی، طوری باید بازی کنی که انگار حفظ نیستی. یعنی طوری نباید بازی کنی که انگار داری یک زندگی ضبط شده را بازسازی می کنی؛ باید آن را همان جا روی صحنه زندگی کنی.

چه شد بازی در تئاتر را با نمایش «خانه ای در انتهای خیابان بهار» آغاز کردید؟ مشخصا این نمایش ویژگی هایی داشت که شما را از سینما به صحنه کشاند یا به هر حال قصد داشتید روزی در تئاتر هم بازی کنید؟

من البته با تئاتر هیچ گاه بیگانه نبوده ام. تحصیلاتم هم به طراحی صحنه و لباس تئاتر مربوط است. طبیعی است که در همه رشته های مربوط به هنرهای نمایشی، شما مبانی بازیگری هم می خوانید، اما برای ورود به تئاتر، سال ها صبر کرده و دندان روی جگر گذاشتم. از همان موقع که در «دربند» به عنوان اولین فیلم سینمایی ام جلوی دوربین رفتم، با پیشنهادهای بازی در تئاتر مواجه شدم. بسیاری از نمایشنامه ها را هم خواندم، اما هیچ یک آن طور که انتظار داشتم درگیرم نکردند؛ منتظر نقشی بودم که بتوانم به آن نزدیک شوم و مهم تر از آن، بتواند من را به چالش بکشد. این اتفاق بالاخره با «خانه ای در انتهای خیابان بهار» افتاد.

پیش از «خانه ای در انتهای خیابان بهار» حتی به فراخور تحصیلاتتان، در تئاتر بازی نکرده بودید؟

چرا. این اولین بازی من روی صحنه است، اما پیش از این در دو نمایش، به عنوان طراح لباس حضور داشتم.


حالا اگر بخواهید درباره طراحی لباس نمایش «خانه ای در انتهای خیابان بهار» نظر کارشناسی بدهید، چه می گویید؟

 

لباس خودم را در این نمایش بسیار دوست دارم. درباره طراحی ها باید بگویم که لباس های این نمایش، محصول ایده و طراحی شخص خانم هنگامی است. البته طوری نبود که وقتی بار اول با لباس هایمان مواجه می شویم، تازگی داشته باشد. بنا بر تصمیم خانم هنگامی، در طول تمرینات درباره لباس ها هم حرف می زدیم و او از همه نظرها را جویا می شد. او می خواست با توجه به همه زوایای کار، به شخصیت ها نزدیک شویم.

می گویند وقتی بازیگری در همان فیلم اولش مورد توجه قرار می گیرد، کارش در ادامه سخت تر می شود. همان طور که «دربند» در کارنامه شما چنین نقشی را داشته و باعث شده و نقش های بعدی تان را با ملاحظات بسیاری انتخاب کنید. حالا در ابتدای راه بازیگری تئاتر هستید. چنین روندی در تئاتر هم انتظار شما را می کشد؟

بعد از بازی در «دربند» دچار وسواس شدم که البته طبیعی به نظر می رسید. همین باعث شد که در تئاتر هم از همان ابتدا چنین سختگیری ای را لحاظ کنم. همزمان با آن بازی، تئاتر هم برایم مهم بود و برای همین بود که برای ورود به آن، پنج سال صبر کردم. صبر کردم تا آن نقشی را که لازم باشد برایش سختی بکشم، پیدا کنم. سعی می کنم در بازی های بعدی ام در تئاتر هم همین رویه را در پیش بگیرم.

نازنین بیاتی

نازنین بیاتی بازیگر فرشته ها با هم می آیند

در شخصیت «لاله» این نمایش، چه دیدید که فکر کردید فرق دارد و حالا وقتش است تئاتر را با همین «خانه ای در انتهای خیابان بهار» شروع کنید؟

قصه این نمایش برایم جذاب بود و سپس پیچیدگی های «لاله» جذبم کرد. آن قدر در طول تمرینات شخصیت ها را تحلیل کردیم که برایمان آشنا شدند. دنبال نقشی بودم که اگر قرار است 30 شب اجرایش کنم، هر 30 شب برایم تازگی و جذابیت داشته باشد نه این که از روز دهم به بعد، تکرارش کنم و منتظر تمام شدن اش باشم. «لاله» این ویژگی را دارد. از کودکی بار سنگینی روی دوش اوست تا آنجا که با توجه به شرایطش، او مجموعه ای متشکل از خواهرها و پدر و مادرش شده است. پرسش او از خودش بنیادین است و مدام در ذهنش می چرخد که کیست؟ او سال ها با طرح یک سوال و دغدغه های مختلف روبه رو بوده است و همه اینها سازنده شخصیت اوست. نکته دیگری که باعث شد تردیدهایم را درباره بازی این نقش کنار بگذارم این بود که هر پنج خواهر این نمایش با هم فرق دارند. به همین فراخور ارتباط هر کدام از آنها نیز با هم فرق دارد. لاله آن طور که با «کلاله» رفتار می کند، با دیگری نمی کند و این ماجرا درباره تک تک شخصیت ها و ارتباطشان با همدیگر صادق است. همین تفاوت هاست که این نقش ها را جذاب کرده است.

نمایشی برای زنان و البته مردان

«خانه ای در انتهای خیابان بهار» نمایشی با لحن و نگاهی زنانه است و در عین حال، عواملی هم باعث می شوند چندان تن به گفتمانی فمینیستی ندهد؛ هر یک از خواهران با توجه به مشکلات جداگانه و مشترکی که دارند از آن تصویر مرسوم قهرمان زن به دورند. نازنین بیاتی هم درباره نسبت ایده اصلی این نمایش و گفتمان های مطرح درباره زنان معتقد است که نمی توان این اثر را نمایشی فمینیستی در نظر آورد. او در این باره به جام جم می گوید:«خود کارگردان هم می گوید «خانه ای در انتهای خیابان بهار» را می شد به راحتی با پنج بازیگر مرد هم اجرا کرد.

 

ایده ای که اینجا مطرح است صرفا مبتنی بر مشکلات زنان و مطرح کردن آنها نیست هر چند که طبیعی است بر طرح مشکلات آنها تمرکز دارد. با همه این اوصاف، اگر این نمایش، نمایشی زنانه است به آن معنای مرسوم نیست که بنابراین نمایشی است که زنان باید تماشایش کنند، اتفاقا فکر می کنم مردها حتما باید آن را ببینند. چیزی که در «خانه ای در انتهای خیابان بهار» مطرح است و آن را از نمایش هایی از این دست متمایز می کند این است که فارغ از یکسری پرداخت های معمول است که می توانست به زنانگی یا مردانگی اثر منجر شود. مثلا شما در این نمایش، با شغل شخصیت ها سر و کاری ندارید؛ در پرداخت آنها سعی بر این بوده که هر چه بیشتر به درونیاتشان توجه شود. مهم نیست آنها دکترند یا مهندس یا خانه دار. مهم این است که چه طور از منظر درونیات خانگی شان به جهان نگاه می کنند. این خواهرها دچار مشکل بزرگ ناآگاهی هستند. یاد نگرفته اند ارتباط برقرار کنند. این را ایده اصلی نمایش می گوید؛ این که آنها مدت ها به خاطر پدرشان نمی توانسته اند از خانه خارج شوند و حالا هم که او مرده باز بیرون نمی روند.»

نازنین بیاتی از دربند تا خانه ای در انتهای خیابان بهار

برگرفته از جام جم -/ح
این مطلب مفید بود ؟ 6 0
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف