برو به :
نمناک اخبارسیاست ماجرای ادوارد اسنودن تحت تعقیب ترین مرد دنیا + تصاویر
ادوارد اسنودن ، تحت تعقیب
گروهی از تجار با کت و شلوار رسمی منتظر بودن تا ادوارد اسنودن شروع کند. از کنار راه پله مرمر و پیانوی بزرگ گذشت و به میز پشت آن رسید .
تاریخ انتشار : 14 شهریور 1395
بازدید : 1,302 نفر

ماجرای واقعی ادوارد اسنودن تحت تعقیب ترین مرد دنیا

نزدیک میدان سرخ آفتاب تابستانی کم کم محو می شد که الیور استون از لابیِ یک هتل پنج ستاره در مسکو عبور کرد. از کنار راه پله مرمر و پیانوی بزرگ گذشت و به میز پشت آن رسید. گروهی از تجار با کت وشلوار رسمی منتظر بودند.

ادوارد اسنودن

ادوارد اسنودن تحت تعقیب ترین مرد دنیا

 استون با دهن کجی گفت:"فکر کنم باید راه بیفتیم." موریتز بورمن تهیه کننده اش آن ها را به گوشه دیگری راهنمایی کرد. برومن پرسید:"اینجا چطور است؟" استون پاسخ نداد. درحالی که به زن و شوهر مسنی که سوپ می خوردند چشم دوخته بود، حرکت کرد. لحظه ای بعد بالاخره کنار پنجره ای ایستاد. آنجا راحت بود و صدایش به گوش دیگر مشتریان نمی رسید.
چنین احتیاط هایی برایش عادی شده بود. از زمانی که استون تصمیم گرفت فیلم زندگینامه ادوارد اسنودن را بسازد، این افشاگر آمریکایی سوراخ موشی در مسکو پیدا کرده و آنجا مستقر شده بود. این کارگردان که در حین ساخت فیلم "بهشت و زمین" بودائی شده بود و برای فیلم "درها" مواد مخدر و روان گردهای مختلفی را امتحان کرده بود، تصمیم گرفت فعالیتش را از سر بگیرد. درباره فیلم " اسنودن"، او و بورمن آن قدر نگران نظارت دولت آمریکا بودند که چندین بار دفاتر خود در لس آنجلس را به دنبال شنود و برای اطمینان از مسائل امنیتی، پاک سازی کردند.

کارگردان نمی توانست خوب بخوابد. عکاسی اولیه یک ماه پیش انجام شده بود و اکنون استون به مسکو آمده بود تا فیلم برداری را آغاز کند. او قهوه ای بدون کافئین سفارش داد و حوادثی که او و بورمن را به هتل های مسکو کشانده بود را کنار هم قرارداد تا جاسوس های بالقوه مشخص شوند. استون گفت:ژانویه گذشته موریتز با من تماس گرفت و گفت "یه تماس از این یارو داری که نماینده آقای اسنودن است. به مسکو دعوت شدید."

تماس از آنتولی کوچرنا وکیل روسیِ اسنودن بود. در زندگی حرفه ای اش، از الیگارشی های روسیه، کارگردان های فیلم، چند تا خواننده پاپ و یک وزیر دولت دفاع کرده بود. در سال 2012 برای ولادیمیر پوتین تبلیغ کرد و زمانی که اسنودن در مسکو فرود آمد، به فرودگاه شرمتیوو رفت و خدمات خود را به او پیشنهاد داد. سپس کوچرنا رمانی درباره مشتری جدیدش نوشت به نام " زمانِ اختاپوس". کتاب درباره یک افشاگر آژانس امنیت ملی به نام جاشوآ کولد است که در فرودگاه گیر می افتد و یک وکیل روسی آزادش می کند. در ژانویه 2014 چند ماه قبل از انتشار کتاب، کوچرنا با بورمن تماس گرفت تا ببیند آیا استون علاقه دارد از این کتاب یک فیلم هالیوودی بسازد یا نه.

استون در کافه گفت:" تو رو باید از سه فیلمی که ساختی بشناسم؟"

بورمن:"پنج"

در آن زمان استون و بورمن پس از درگیری در طول ساخت فیلم "وحشی ها" با بازیِ بلیک لاولی تقریباً باهم قهر بودند. استون گفت:"دعواهایمان را کردیم. می دونید، او آلمانی است و من آمریکایی." توضیح بیشتری نداد.

استون ادامه داد:"تماس گرفت و من هم رفتم. موضوع تنها درباره بورمن نبود. استون نمی خواست یک مستند سیاسی دیگر بسازد. او حدود بیست سال تلاش کرد فیلمی از زندگی نامه مارتین لوتر کینگ جونیور بسازد اما فیلم "سلما" با تحسین منتقدان ساخته شد. سپس فیلم قتل عام "مای لای" ساخته شد. مریل لینچ حامی مالی شد، قرار بود بروس ویلیس در فیلم بازی کند و استون برای فیلم برداری یک دهکده کامل در تایلند ساخت. اوضاع خراب اقتصادی در سال 2008 تامین بودجه فیلم را با مشکل روبرو کرد. استون گفت:"این زخم ها به وجود می آیند و از بین نمی روند."

بنابراین استون شک و تردید داشت. اما این اسنودن بود که دست تنها، میزانِ عظیم نظارت آمریکا بر شهروندانش را فاش کرد. بعلاوه، کارگردان به انگیزه نیاز داشت. پس از موفقیت هایی مانند " وال استریت" و "جوخه"، فیلم های اخیرش موفقیت و توجهی که امیدوار بود را دریافت نکردند. داستان اسنودن تمام پارامترهای یک فیلم محشر را داشت:سیاست، توطئه دولت و مهم تر از همه یک وطن پرست آمریکایی که ایمانش را ازدست داده بود.

اما اول استون و بورمن باید مطمئن می شدند پیشنهاد کوچرنا واقعی است. بورمن از وکیل خواست کتاب و دو بلیت درجه اول به مسکو برایش بفرستد. هر دو روز بعد به دستش رسید. کوچرنا به بورمن شماره ای داد که در صورت هرگونه شک و تردید با آن تماس بگیرند. در آن سو یک کارمند کنسولگری روسیه در سان فرانسیسکو قرار داشت که از قضا طرفدار فیلم "زندگی دیوید گیل" به تهیه کنندگی بورمن بود. همان هفته ویزا گرفتند ( کوچرنا خرید بلیت های درجه اول برای استون و بورمن و کمک به تسریع دریافت ویزایشان را انکار می کند.)

برومن گفت:"با این اوضاع با خودم فکر کردم کوچرنا می تواند کارها را درست کند."

در میان روایت های زندگی واقعی، روایت اسنودن بسیار قانع کننده و باورپذیر است. تحولش از یک جوان بیست ساله کم رو و خجالتی و سرشار از آرمان گرایی، او را به قهرمان لیبرال هایی که در داستان سرایی دست دارند، تبدیل کرد. اسنودن در خانواده ای از کارمندان فدرال در نزدیکی فورت مید بزرگ شد. او در ارتش ثبت نام کرد، در سازمان اطلاعات مرکزی مشغول به کار شد و به متخصص فن آوری در N.S.Aتبدیل شد. تا تابستان 2013، هزاران سند را دانلود کرده بود، به هنگ کنگ رفت و از روزنامه نگاران گلن گرینوالد(وکیل آمریکایی) و لورا پویترس (کارگردان و تهیه کننده فیلم های مستند) خواست او را آنجا ملاقات کنند.

افشاگری های اولیه بسیار مهیج بود. نه تنها N.S.A تماس ها، ایمیل ها و فعالیت های اینترنتی میلیون ها آمریکا را زیر نظر داشت؛ بلکه وارد شبکه های گوگل، یاهو و دیگر شرکت ها می شد تا فعالیت هایش را تکمیل کند. روزنانه گاردین این خبر را منتشر کرد و گرینوالد به تدریج هویت منبع خود را در ویدئویی تهیه شده توسط پویترس آشکار کرد. بسته به احساسات متفاوت نسبت به امنیت ملی، می توان اقدامات N.S.A را هم لازم و هم خلاف قانون اساسی ارزیابی کرد. استیو وزنیاک شریکِ بنیان گذاری اپل، اسنودن را یک قهرمان خواند. وزیر امور خارجه جان کری او را خائن نامید و دونالد ترامپ خواست او اعدام شود.

با مشهور شدن اسنودن به عنوان یک رویداد تاریخی، تعداد افرادی که می خواستند در آن شریک باشند افزایش یافت. اکثر آن ها به فکر منافع او بودند، اما داستانش باعث پیشبرد اهداف قدیمی ای شد که به سخنگو نیاز داشتند. وکلای آزادی مدنی می خواستند وکالتش را بر عهده بگیرند. ناشران سیلی از کتاب های مختلف چاپ کردند از جمله "فایل های اسنودن:داستان تحت تعقیب ترین مرد دنیا" نوشته لوک هاردین از گاردین؛ و "عملیات اسنودن:بزرگ ترین فاجعه اطلاعاتی غرب" نوشته ادوارد لوکاست از اکونومیست. هیچ یک از این دو نویسنده اسنودن را ملاقات نکرده اند.

افرادی با اطلاعات دقیق تر نیز این رخداد را مستند کردند. در سال 2014، گرینوالد کتاب " جایی برای پنهان شدن نیست:ادوارد اسنودن، N.S.A و سازمان نظارت آمریکا " را منتشر کرد. پاییز همان سال، پویتراس کتاب "شهروند شماره چهار" را منتشر کرد که مستندی رمزآلود درباره پسری متواضع و باهوش بود که در حین کار با لپ تاپش زیر پتو قایم می شد (این فیلم اسکار بهترین مستند سال 2015 را برد.)

اسنودن سر از روسیه درآورد. او داشت به اکوادور می رفت که آمریکا در میانه سفر گذرنامه اش را لغو کرد و او در مسکو بلاتکلیف ماند. برای روسیه، اسنودن شبیه پرنده ای بود که از پنجره باز به داخل پرواز کرده است، یا به قول پوتین "یک هدیه کریسمس ناخواسته". اما ازلحاظ سیاسی اسنودن می توانست برایشان مفید باشد. پس از تحمل سخنرانی های بی پایان آمریکا درباره حقوق بشر، ناگهان کرملین میزبان مردی بود که مقیاس بزرگی از نفاق و ریاکاری آمریکا را برملا کرده بود.

کوچرنا به عنوان راه نجات اسنودن وارد تصویر شد، یا حداقل به عنوان کسی که در قوانین پناهندگی روسیه به او کمک کند. کوچرنا وکیل باتجربه ای بود که پوتین او را در شورای عمومی قرار داده بود تا بر سرویس امنیتی فدرال نظارت کند. یک ماه طول کشید تا کوچرنا درباره پناهندگی اسنودن مذاکره کرد و سه ماه بعد کتاب "زمان اختاپوس" را نوشت.



ادوارد اسنودن
الیور استون، کارگردان سینما

اولین ملاقات استون با کوچرنا فاجعه بود. استون به من گفت فکر می کردم یک خرس خشن است. کارگردان می خواست اسنودن را ببیند، اما کوچرنا گفت تا زمانی که بر سر ساخت فیلمِ کتاب "زمان اختاپوس" قرارداد بسته نشود اسنودن آن ها را ملاقات نخواهد کرد (کوچرنا این موضوع را تکذیب می کند). به گفته استون و بورمن، تا آخر هفته به توافق رسیدند:قرار شد استون رمان را به فیلم تبدیل کند، و در مقابل کوچرنا دسترسی دائم به موکلش را فراهم می کرد.

اولین بار استون را در ژوئن 2015 و پس از این که مطلع شدم مشغول ساخت فیلمی بر اساس رمان کوچرنا است ملاقات کردم. گفت هفته بعد دوباره به مسکو می رود تا فیلم اسنودن را آغاز کند و قبول کرد من را نیز با خود برد. هفته بعد بورمن با من تماس گرفت و با خونسردی گفت:"شما دیگر دعوت نیستید."

در طول آن بیست وچهار ساعت نیویورک تایمز با "بن ویزنر" وکیل اسنودن در اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا تماس گرفته بود تا با موکلش مصاحبه ای ترتیب دهد. کوچرنا وکیل اسنودن در روسیه است اما در آمریکا ویزنر همه چیز را اداره می کرد. ویزنر بسیار خشمگین بود. نه تنها به خاطر اینکه یک خبرنگار را به روسیه دعوت کرده بودند، بلکه به خاطر شمایل کلی ماجرا:اسنودن در یک فیلم هالیوودی حضور داشت که کل تدارکات و برنامه ریزی هایش توسط وکیلی مرتبط با کرملین انجام شده بود. بورمن بعداً به من گفت ما در قلمرو جاسوس های چندگانه اسنودن گیر افتاده بودیم. " دو راه برای دسترسی به او وجود دارد:کوچرنا و ویزنر. و این ارتباط کاملاً سیاسی محسوب می شود. این یک موقعیت سیاسی و بسیار فراتر از ما است."

زمانی که بالاخره توانستم با ویزنر تلفنی صحبت کنم، حالت کنترل آسیب به خود گرفته بود. به من گفت فیلم استون به هیچ وجه و از هیچ لحاظی به نفع اسنودن نیست. ویزنر گفت:" یکی از قوانینی که ادوارد همیشه سرسختانه به آن اعتقاد داشت این بود که حاضر نیست حقوق زندگی اش را بفروشد." مشارکت اسنودن در ساخت یک فیلم هالیوودی تنها آتش منتقدانش را شعله ورتر می کند که مدعی اند او چیزی جز یک خودشیفته عاشق پول نیست. بعلاوه، میلیون ها نفر فیلم استون را خواهند دید که می تواند افکار عمومی را نوسان دهد. ویزنر گفت:"ما باید میان دو گزینه بسیار بد انتخاب می کردیم. او می توانست سرسختانه از هرگونه ارتباطی اجتناب و یا می توانست ارتباط اندکی برقرار کرده و مصالحه و توافق کند. نمی دانستم چگونه او را در تصمیم گیری راهنمایی کنم."

به گفته ویزنر، اسنودن با استون ملاقات کرد تا مطمئن شود فیلم داستان واقعی و دقیق را بازگو کند. ویزنر گفت:"ما این وسط گیرکرده بودیم:هیچ ارتباط رسمی با این پروژه نداشتیم، هیچ سودی از آن نمی بردیم و همزمان نمی خواستیم بی کار و بی استفاده دست روی دست بگذاریم و ببینیم استون چه فیلمی از آب درمی آورد." علی رغم ناراحتی های اولیه، در کل ویزنر به این فیلم خوش بین بود. ویزنر افزود:" شاید خوب باشد. به هرحال الیور استون فیلم "صورت زخمی" را نوشته است."

استون قصد داشت به مسکو برود تا از اسنودن فیلم برداری کند که به نوعی حکم مهر تائید فیلم را داشت.استون عقیده داشت تائید حقایق به اندازه حضور او در فیلم اثرگذار نخواهد بود. ویزنر گفت:"درست است، اما کلاً حس خوبی ندارم."

ویزنر حق وتوی هر صحنه ای از فیلم که اسنودن در آن بود را گرفت. پس از صحبتمان، از بورمن خواست این را در قرارداد ذکر کند. همچنین دوباره تصریح کرد که اگر استون خبرنگاری را با خود بیاورد، اسنودن در فیلم شرکت نخواهد کرد. من و استون به تدریج به توافق رسیدیم:من حق حضور در فیلم برداری را نداشتم، اما می توانستم برای دیدار کوچرنا به روسیه بروم.

چند روز بعد استون را در مسکو ملاقات کردم. کارگردان 69 ساله ابروهای درهم داشت و هنگام راه رفتن به جلو خم می شد که او را شبیه به گاو نری می کرد که همیشه آماده حمله است. از آسانسور هتل با نگاهی رنجور در چهره اش پدیدار شد. هوا بارانی بود و موهای استون برهم ریخته بود. او گفت:" خبرهای بدی دارم. نمی توانم آناتولی را با شما آشنا کنم." استون گفت تازه از ملاقات با اسنودن برگشته. اسنودن با ویزنر صحبت کرده و بسیار ناراحت بود. استون افزود:"ادوارد گفته نمی خواهد آناتولی با شما صحبت کند و در اینباره بسیار مصمم است."

چند روز بعد را بیرون هتل منتظر ماندم. زمانی که استون فیلم برداری نمی کرد، در کافه هتل باهم ملاقات می کردیم و درباره فیلمش برایم صحبت می کرد.

اندکی بعد از نوشتن فیلم نامه بر اساس کتاب کوچرنا، استون با همکار نویسنده اش "کیران فیتزجرالد" که به تازگی از دانشگاه تگزاس فارغ التحصیل شده بود به مسکو بازگشت. فیتزجرالد که می دانست اسنودن دل تنگ خانه است، چمدانی از چیزهای معروف و محبوب آمریکایی با خود آورد:کرافت ماکارونی و پنیر، ژله های فنجونی، کوکی های محلی، شکلات تویزلرز، کره بادم زمینی، هرزنامه، یک کلاه بیس بال اوریولز و یک جفت کتانی کانورس.

فیتزجرالد به من گفت:"شبیه تحویل بسته مراقبتی به یک بچه در اردوگاه تابستانی بود." همچنین یک نسخه از کتاب "ادیسه" که توسط پدربزرگش رابرت فیتزجرالد ترجمه شده بود را برایش برد. " فکر کردم هدیه مناسبی باشد. چون ادوارد هم یک جورایی شبیه ادیسه بود که سعی داشت به خانه برگردد."

اسنودن و استون شروع آهسته ای داشتند. اسنودن درباره ساخت فیلمی از زندگی اش تردید داشت. استون هم گفته بود فیلم در هرصورت ساخته می شود، چه اسنودن حضور داشته باشد و چه نداشته باشد. فیتزجرالد می گوید نقش داور را بر عهده گرفت:"الیور ممکن است کمی سرسخت و کوبنده باشد زیرا با افراد سرسخت سروکار داشته. اما ادوارد این گونه نبود. او یک نوع مرد آلفا (نوعی حالت نیمه هوشیاری توام با تمرکز در انسان) است و ذهن بسیار حساسی دارد. بنابراین من رفتم که بگویم همه چیز درست می شود. او مرد خوبی است و فیلم خوبی هم خواهد ساخت." کم کم اسنودن به آن ها اعتماد کرد و به سؤال هایی درباره دوران کودکی، نامزدش لیندسی میلز و کارش در N.S.A پاسخ داد.

فیتزجرالد به آستین بازگشت تا روی فیلم نامه دیگری کار کند و همزمان استون کار بر روی داستان اسنودن را آغاز کرد. در هالیوود فیلم نامه کردن یک کتاب مثل بازی " هر که زودتر رسید" بود و استون در رقابت سختی قرار داشت. در ماه مه 2014 کمپانی Sony Pictures کتاب "جایی برای پنهان شدن نیست" از گرینوالد را فیلم نامه کرد. در ماه ژوئن، استون اعلام کرد کتاب کوچرنا و هاردینگ " فایل های اسنودن" را برای کار انتخاب کرده است. این تاکتیک جواب داد. کمپانی سونی عصبی و مضطرب شد. امی پاسکال و یکی از مدیران سونی به مدیر دیگری نوشتند "چه خبر است؟" (ایمیل ها در جریان هک شدن سرور سونی منتشر شد).

همکار پاسکال فیلم زندگینامه استیو جابز را به او یادآوری کرد. درست است که فیلم با بازی اشتون کوچر اول پخش شد، اما فیلم استیو جابز با بازی مایکل فاسبندر بود که موفق شد. اما پیسکال متقاعد نشد. او پاسخ داد:" الیور استون با اشتون کوچر قابل مقایسه نیست." او از جرج کلونی خواست در کتاب گرینوالد ایفای نقش کند اما کلونی قبول نکرد. کلونی پاسخ داد:"ممکن است استون فیلم را خوب از آب درنیاورد، اما بازهم آن فیلم است که به عنوان داستان زندگی اسنودن شناخته خواهد شد."

برای استون، پروژه قریب الوقوع کمپانی سونی یک نوع اعلان جنگ بود. فیتزجرالد یک پیش نویس از فیلم نامه تهیه کرد و پاییز همان سال استون با بودجه 50 میلیون دلار به استودیو رفت و دسامبر 2015 را تاریخ اکران فیلم اعلام کرد. اما پیشنهادش رد شد و استون متقاعد شد که استودیوهای فیلم سازی به دلیل موضوع حساس و بحث برانگیز فیلم می خواهند پروژه را سرکوب کنند. استون گفت:"به همین دلیل شرکت های صاحبِ استودیوهای فیلم سازی ایده خوبی برای ساخت این فیلم نیستند."

ادوارد اسنودن
آناتولی کوچرنا

درحالی که بورمن شتابان به دنبال تامین مالی مستقل پروژه بود، استون به دنبال پیدا کردن بازیگر بود. برای نقش اصلی جوزف گوردون لویت را انتخاب کرد. استون گفت:"او نجابت جالبی دارد. همان گونه که ممکن است خیلی ها جیمی استوارت را نجیب و مطلوب در نظر بگیرند. یک نوع بی طرفی ای وجود دارد که روی مخاطب تأثیر می گذارد." شایلین وودلی نیز برای بازی نقش لیندای میلز و زاکاری کوئینتو به عنوان گرینوالد و ملیسا لئو به عنوان پویتراس انتخاب شدند.

در اوایل سال 2015، بورمن و استون صدها هزار دلار بدهی بالا آورده بودند و هنوز هم کمبود مالی داشتند. فیلم برداری سه هفته به تعویق افتاد تا تهیه کننده با شرکای اروپایی مذاکره کند. در آمریکا، کمپانی Open Road Films فیلم اسنودن را پذیرفت؛ کمپانی کوچکی که به تازگی فیلم استیو جابز با بازی اشتون کوچر را اکران کرده بود.

استون گفت:"برایمان دردناک بود که کارمان به این توزیع کننده مستقل کشید."

بورمن عقیده داشت Open Road خیلی هم مستقل نیست.

استون گفت:"هرگز اسمش را هم نشنیده بودم. قبلاً در همچنین موقعیتی گیرکرده بودم. ولی نه در سطحی که الآن هستم و نه در این سن. پس برای من به شخصه بسیار سخت بود."

جلد کتاب "زمان اختاپوس" تصویر چهره اسنودن را نشان می دهد و کره زمین که مانند پرتقال پوست کنده شده و لوگوی CIA را در دل خود دارد. کوچرنا در تصویر نویسنده شبیه خرسی با سربزرگ و موهای سفید است که موبایلش را روی گوش راستش قرار داده و گویی وسط یک مذاکره مهم است. روی جلد آمده "تمام حقیقت درباره مأمور آمریکایی فراری". همچنین:" الیور استون در حال تهیه فیلمی بر اساس این کتاب است."

من کتاب را از استون گرفته بودم که با سلب مسئولیت آن را به من داد. او به من گفت:" فیلم برداری بر اساس این کتاب آسان است. می دونی، فیلمم بر اساس این کتاب نبود، اما بازهم از خواندنش لذت بردم."

"زمان اختاپوس" در یک شب اتفاق می افتد. قهرمان داستان "جاشوا کلد"در فرودگاه شرمتیوو پناه گرفته و وکیل روسی اش هم کنارش است. واقعیت اساسی کلد آشنا به نظر می رسد؛ همانند نام شخصیت ها:نام خبرنگارها پویتراس و گریولد است و سازمانی به نام Mikileaks وجود دارد که توسط آگوستو کاسانجی اداره می شود. در اکثر مواقع، کلد و وکیلش نشسته و درباره زندگی حرف می زنند و برای هم از لائوتسه نقل می کنند. اما لحن خاصی از دوران پس از شوروی در رمان احساس می شود که برای فرهنگ آمریکا شبیه به نامه ای عاشقانه است. به تمام این ها نیز اشاره شده است:استیون اسپیلبرگ، بی. بی. کینگ، ترمیناتور، مجله پنت هوس، فایل های ایکس، پل نیومن، بن جووی، مرد عنکبوتی، دلاور، کوئنتین تارانتینو و توپاک شکور. همچنین این کتاب طعنه ی خوشایندی به دولت هم می زند. کوچرنا نوشت:" نه تنها کلد ضربه محکمی به منقار عقاب آمریکایی زد، بلکه لگد محکم و حقارت آمیزی هم نثارش کرد که انگار یک مرغ روستایی بیش نیست."

در پناه گاه، کلد از خوردن پیتزا و ویسکی لذت می برد. اما همزمان نگران مأموران آمریکایی است که بیایند و او را برگردانند. وکیل به کلد می گوید:" باور کن، روسیه بدترین گزینه نیست و نباید نسبت به ما این قدر بی اعتماد باشی."

زمانی که به کلد پناهندگی داده شد، تبلیغات نیز شروع شد. کلد اعلام می کند:"در روسیه کار می کنم و یک آپارتمان می گیرم. قبلاً فکر می کردم مجبورم بقیه عمرم را در یک زندان زیرزمینی بگذرانم."

وکیل به او اطمینان خاطر می دهد:"تا جایی که من آقای پوتین را می شناسم، فردی نیست که به راحتی نظرش را تغییر دهد. همه چیز درست خواهد شد." رمان درحالی تمام می شود که کلد تصمیم می گیرد مثل روس ها نوشیدنی بخورد؛ اما وکیل به او پیشنهاد می دهد Kvass را امتحان کند، یک نوع نوشیدنی روسی که از نان گندم سیاه درست می شود. وکیل می گوید این نوشیدنی کوکا- کولای روسیه است. سپس پناهگاه را ترک می کنند.

زمانی که از فیتزجرالد درباره رمان پرسیدم گفت:"عجیب است، نه؟" درواقع کمتر افرادی که با اسنودن در ارتباط بودند تمایل داشتند درباره این موضوع بحث کنند. گوردون لویت به من گفت:"نمی خوام اظهارنظری درباره این کتاب کنم."

طبق آمار ویکی لیکس، استون برای "زمان اختاپوس" یک میلیون دلار پرداخت کرد. این مبلغ درازای کتابی که استون برنامه ای برای استفاده از آن نداشت بسیار هنگفت بود. (کمپانی سونی نیز همین مقدار را برای در اختیار گرفتن حق کتاب "بخور، دعا کن، عشق بورز" پرداخت کرد.) استون توضیح داد:" آن را خریدیم چون دسترسی خوبی به ادوارد پیدا می کردیم. باید او را با خود همراه می کردیم."

در طول بازدیدهای استون، کوچرنا از او در رستوران های موردعلاقه و خانه ییلاقی اش خارج از مسکو پذیرایی می کرد. فیتزجرالد به من گفت:"یک نوع رابطه برادری و دوستانه داشتند." عکس ها از سفرهایی که می رفتند به کارت پستال شبیه بود:فیتزجرالد و استون با پوزخند کلاه ارتش سرخ را بر سر داشتند (هدیه ای از کوچرنا) و فیتزجرالد و گوردون در مقابل کلیسای جامع سنت باسیل در حال گرفتن عکس سلفی بودند. درملأعام به اسنودن "ساشا" می گفتند؛ این اسم مستعار را کوچرنا به او داده بود.

ادوارد اسنودن
بن ویزنر

من و کوچرنا بالاخره تلفنی صحبت کردیم. گفت این رمان را نوشت چون بسیاری از "نمایندگان هالیوود"، نویسندگان و فیلم سازان با او تماس گرفته بودند و او گفت:"بالاخره با خودم گفتم چرا سعی به نوشتن این کتاب نکنم؟" پرسیدم کدام نویسندگان و کارگردان ها با او تماس گرفتند. پاسخ داد:" افراد بسیار زیادی. ولی واقعاً الآن نام هایشان را به خاطر ندارم."

کوچرنا از سوی رسانه های خبری شدیداً تحت فشار بود که می گفتند او با کرملین در ارتباط است. او به موارد بسیاری اشاره می کرد که از موکلانش در برابر F.S.B دفاع کرده؛ ازجمله "پلاتون اوبوکوف" نویسنده ای که به جاسوسی برای بریتانیا متهم بود. او گفت:" هرگز هیچ گونه توافقی با کرملین نداشتم. سعی کردند بگویند با F.S.B گره خورده ام اما تمام این ها مزخرف است."

کوچرنا گفت از نویسندگان محبوبش الهام گرفته است، ازجمله تام کلنسی، آلدوس هاکسلی و جورح اورول. وی گفت:"می توان گفت اختاپوسِ رمان من زاده ی مستقیم شخصیت "برادر بزرگ" (از کتاب 1984 جورج اورول) است. همانند بسیاری از داستان نویسان، علاقه ای نداشت بگوید کدام بخش از کتابش ریشه در حقیقت دارد. کوچرنا گفت:"انسان تنها می تواند باکسی که به او اعتماد دارد روراست باشد. و در اینجا، چون کسی را نداشت من نقش پدر و مادر را داشتم. بر این اساس، ما مکالمات محرمانه زیادی درباره مسائل گوناگون داشتیم."

او معتقد نبود در نوشتن این رمان تضاد منافع وجود دارد. کوچرنا گفت:"من یک کتاب هنری نوشتم" از آنجاکه وکالت اسنودن را به دلیل منافع عمومی بر عهده گرفت، هیچ گاه انتظار نداشت از رابطه اش با او پولی به دست آورد." من پولی از او نمی گیرم. او پولی ندارد. پس یک کتاب نوشتم و کمی پول درآوردم."

بااینکه کوچرنا کسی بود که پروژه "اسنودن" را به حرکت درآورد، اما از قبول هرگونه اعتباری در این زمینه خودداری کرد. او گفت:"از این جور مسائل بسیار دور هستم. من تنها یک وکیلم. من کجا و هالیوود کجا!"

زمان که به ویزنر گفتند استون کتاب کوچرنا را خریده تا به اسنودن دسترسی پیدا کند، صدایش چند اکتاو بلند شد. ویزنر گفت:"درواقع هرکسی که تابه حال با اسنودن ملاقات کرده که حدود ده دوازده نفری می شوند، از طریق من بوده و من آن ها را ارتباط داده ام." او اسم چند نفر را برد که داگ لیمن کارگردان و همچنان بازیگرانی چون جارد لتو و جان کوساک در این میان بودند.

ویزنر که 45 سال دارد از سال 2001 در A.C.L.U بوده است. قبل از اسنودن نیز تلاش کرده بود نظارت بر جامعه اطلاعاتی را افزایش دهد. ویزنر می گوید ده سال است دارد تلاش می کند و سرش را به دیوار می کوبد و بالاخره اسنودن فرارسید و آن دیوار را خراب کرد. اسنودن نه تنها دامنه وسیع تجاوز به حریم خصوصی مردم را آشکار کرد، بلکه نشان داد مقامات ارشد دولت هرروز مردم را در اینباره گمراه می کردند. ویزنر از زمانی که وکیل مدافع اسنودن شد، دیگر یک شخصیت ژئوپولتیک ناچیز و بی اهمیت نیست. این آشکارسازی ها پیش زمینه اصلاحات مهم قانونی را فراهم کرد. اکنون هیچ چیز به اندازه تلاش برای لکه دار کردن شخصیت اسنودن و هدف مشترکشان او را عصبانی و ناراحت نمی کند.

می توان گفت که کوچرنا برای ویزنر به نوعی مسئولیت تبدیل شده است. از سال 2013، وکیل روسی اعلام کرد اسنودن در یک وب سایت معروف روسی کاری را آغاز کرده است (که این اخبار صحت داشت) و در رسانه های خبری عکس هایی از موکلش پخش کرد که از زندگی در روسیه لذت می برد؛ به نمایش اوپرا در تئاتر بولشوی می رود و با خوشحالی سگی به نام ریک را بغل کرده است (بعدها معلوم شد ریک سگ یکی از دوستان کوچرنا است). اکنون کوچرنا رمانی را به استون فروخته و این طور به نظر می رسد که کارگردان مجبور بود برای دسترسی به اسنودن به یک دلال روس پول بدهد. گویی اسنودن تحت مالکیت مقامات روس است و باید برای ساخت یک فیلم هالیوودی او را از روس ها قرض بگیرند.

اقدامات ویزنر در آمریکا موفقیت آمیز بود. اریک هولدر دادستان کل سابق که زمانی یک از منتقدان سرسخت بود اذعان کرده است که اقدام اسنودن یک "خدمت ملی" بود. از باراک اوباما خواسته شد طرح اصلاحات ابر داده های ارتباطی را اجرا کند و در ماه ژوئن گذشته کنگره قانون آزادی در ایالات متحده را تصویب کرد؛ قانونی که نتیجه ی مستقیم افشاگری های اسنودن بود. اکنون اسنودن به عنوان یک عمل گرا با قضاوت و عقاید درست دیده می شود. به گفته ویزنر، او اکنون زندگی کاملاً آزادی در روسیه دارد. وی از طریق انتشار ویدئو و چاپ و نشر یادداشت های مختلف، نقض حقوق بشر در روسیه را محکوم می کند. ویزنر گفت:" فکر می کنم مردم این گونه تصور می کنند که روسیه هرگز نمی گذارد اسنودن در آنجا بماند مگر آنکه به شیوه دلخواه آن ها رفتار کند. اما این طور نیست. نه تنها با مقامات روسیه همکاری نمی کند، بلکه به یکی از منتقدان آن ها تبدیل شده است."

زمانی که نظر ویزنر درباره کتاب کوچرنا را جویا شدم در کافه ای نزدیک دفتر کارش در جنوب منطقه منهتن بودیم. گفت:"شاید بهتر است فقط حالت های صورت من را توصیف کنی؛ و پوزخند زد. البته پوزخندی توأم با اخم.

به گفته وی، اسنودن کتاب کوچرنا را نخوانده است. او گفت:"نکته این است که اسنودن هدف های بزرگ تری دارد. اگر مردم برای شرکت در قتل و ترور باهات تماس بگیرند، مسلماً ناراحت می شوی. اگر مجبور بودی در سلول انفرادی زندگی کنی، نگران می شدی. اگر کتابی به زبان روسی نوشته شود که کسی مشتاق خواندنش نباشد، موفق نخواهد شد."

ویزنر تمایلی نداشت درباره نقش کوچرنا در زندگی اسنودن صحبت کند. اما نگران بود که این ارتباط تا حدودی غیرمعمول است." به نظر می رسد قواعد اخلاقی حاکم بر رابطه موکل و مشتری در روسیه اندکی متفاوت است. خیلی غیرمعمول است که وکیلی با پرونده ای تا این حد مهم، عکس های شخصی موکل خود را در روزنامه ها منتشر کند یا کتابی غیرمجاز درباره موکلش بنویسد و آن را به هالیوود بفروشد."

ویزنر و کوچرنا هرگز یکدیگر را ملاقات نکرده اند. باوجود تمام تشویش ها، کوچرنا همیشه با گرمی درباره همتای آمریکایی خود سخن گفته. او به من گفت:"ما در یک تیم هستیم. او در آمریکا کار می کند و من در روسیه. اگر می خواهد کتابی بنویسد، من مشکلی ندارم." ویزنر به من گفت قصد نوشتن هیچ گونه کتابی درباره اسنودن را ندارد.

ادوارد اسنودن
استون اعلام کرد:" مأموریت انجام شد"

روز بعد از فیلم برداری اسنودن، دوباره در کافه هتل دیدار کردیم و کارگردان روحیه بهتری داشت. فیلم برداری در ویلای کوچرنا انجام شد. روز طولانی ای بود. استون در این فکر بود که با اسنودن مصاحبه کند و لحظه ای تأثیرگذار از آن دربیاورد و پایان دراماتیکی برای فیلم ایجاد کند. اما اولین برداشت ها سخت و خشک بودند.

استون گفت:"ادوارد عادت دارد به سؤالات در سطح اطلاعاتی پاسخ دهد. اما من پاسخی احساسی می خواستم که برایش دشوار بود." استون 9 برداشت از اسنودن انجام داد. هر دفعه، کار را متوقف می کردند و برای پیاده روی به اطراف ملک کوچرنا می رفتند. تا آخر روز، استون به این نتیجه رسید که اسنودن را به حالت دلخواهش نزدیک کرده است. استون گفت:"او همکاری می کرد. می خواست کار خوب از آب درآید اما به عنوان یک بازیگر به این کار عادت نداشت. منظورم این است که او بازیگر نیست. و فکر نمی کنم آن روز او را تبدیل به یک بازیگر کرده باشد."

برای اینکه اسنودن احساس راحتی کند، استون با حداقل اعضا فیلم برداری می کرد. بعضی از آن ها اولین بار بود اسنودن را ملاقات می کردند و هیجان داشتند. "آنتونی داد منتل" فیلم بردار به من گفت:"ناگهان این موجود کوچک، شکننده، دوست داشتنی، جذاب و خوش رفتار و زیبا وارد شد. او مثل یک روح قدیمی در یک بدن کاملاً جوان و جدید است. انگشتانش مانند ویولن نوازها است." فیلم برداری با اسنودن، منتل را به یاد تجربیاتش با افراد بسیار معروف انداخت. " مثل بنو و آل پاچینو است. این افراد شبیه بچه های کوچک هستند. اما اگر اسنودن را از قاب خارج کنی، می تواند به بزرگی و شهرت هر یک از این افراد باشد."

مانتل فیلم های "میلیونر زاغه نشین" و "127 ساعت"دنی بویل را فیلم برداری کرده، اما "اسنودن" برایش چالش خاصی بود. استون که متقاعد شده بود فیلم برداری در آمریکا بیش ازحد خطرناک است، تصمیم گرفت در آلمان فیلم برداری کند. آن ها باید 140 صفحه نمایشنامه را در 54 روز فیلم برداری می کردند. تیم فیلم برداری به سرعت از مونیخ به واشنگتن، هاوایی، هنگ کنگ و سپس دوباره به مونیخ رفتند. مانتل اغلب فرصت پیدا نمی کرد قبل از فیلم برداری مکان های فیلم برداری را بررسی کند. برای کاهش هزینه ها، روستایی های مونیخ باید نقش روستایی های مریلند و ویرجینیا را بازی می کردند. استون گفت:"خداروشکر که آلمانی ها مثل آمریکایی ها بازی می کنند."

برای بازیگران، پارانویا و وحشتی که در فضا حاکم بود استرس تولید فیلم را بیشتر می کرد. گوردون لوین گفت:"اسنودن هم در شرایط استرس زایی قرار داشت. اما مسلماً ساختن فیلم در برابر کاری که او در واقعیت کرد مثل قدم زدن در پارک بود."

در اواخر بهار 2015 که استون در حال اتمام فیلم برداری بود، مادرش ژاکلین گودت در سن 93 سالگی درگذشت. مادرش با او در مونیخ تماس گرفته بود اما استون نتوانست فیلم برداری را متوقف کند. استون در طول مراسم خاک سپاری در مونیخ ماند و به فیلم برداری ادامه داد. استون به من گفت:" رفتن من به لس آنجلس حداقل سه روز فیلم برداری را متوقف می کرد. می دانستم که مادرم نزدیک به مرگ است. اما فکر می کردم می توانم خودم را به موقع به او برسانم."

سفر استون به مکزیک برای فیلم برداری از اسنودن واقعی آخرین بخشی بود که برای تکمیل فیلمش نیاز داشت. اما بازهم نگران بود. می ترسید فیلم به بیرون درز پیدا کند و منتقدان آن را موردحمله قرار دهند و این موضوع اسنودن را آزرده کند. او می خواست برای آغاز ویرایش به نیویورک برود و برنامه ریزی کرده بود که به مسکو بازگردد و بخش هایی از فیلم را به اسنودن نشان دهد. او برخاست و گفت:" در نیویورک می بینمتان"

و بعد به مدت شش ماه ناپدید شد.

قبل از اینکه استون ساختن فیلم را آغاز کند، با گرینوالد و پویتراس ملاقات کرد. استون و گرینوالد باهم صمیمی شدند و زمانی که کتاب گرینوالد قبل از انتشار در هالیوود محبوب شد؛ برای مشاوره نزد استون رفت. گرینوالد گفت:"پیش خودم فکر کردم اگر هرگونه علاقه ای به ساخت فیلم داشته باشد، در این دیدار به من خواهد گفت."

آن موقع استون علاقه ای به این کار نداشت و بنابراین گرینوالد با سونی مذاکره کرد. از بازیگران اصلی، زاکاری کوئینتو (که در فیلم استون نقش گرینوالد را بازی کرد) تنها کسی بود که همتای واقعی خود را ملاقات نکرد. گرینوالد گفت:"برایم خیلی عجیب بود. شاید استون فکر می کرد نوعی خصومت رقابتی نسبت به پروژه اش دارم؛ نمی دانم. مطمئن نیستم." ( استون گفت نیازی نبود کوئینتو او را ببیند زیرا ویدئوهای زیادی از این خبرنگار در اینترنت وجود دارد.)

در بهار سال 2014، استون به برلین رفت تا پویتراس را ملاقات کند. این ملاقات خوب پیش نرفت. به گفته پویتراس، استون پیشنهاد داد انتشار " شهروند شماره 4" را به تعویق بیندازد. پویتراس به من گفت:"مسلماً نمی خواستم چنین کاری کنم. اینکه فیلم ساز دیگری به من بگوید انتشار را به تعویق بیندازم تا حدودی توهین آمیز بود."

استون آزرده شد. اما بازهم با او ملاقات کرد. آن ها درباره فیلم های جدید ازجمله " 12 سال بردگی" صحبت کردند. استون اعتقاد داشت فیلم خیلی خشن است؛ اما پویتراس این خشونت را بسته به موضوع فیلم ضروری می دانست. استون روزبه روز ناامیدتر می شد. پویتراس می گفت:"گاهی اوقات می آمد و دست هایش را دور گلویم فشار می داد. یک جور شوخی بود. اما کلاً دیدار خوشایندی نبود."

استون می گوید تنها پیشنهاد کمک در توزیع را به پویتراس داده. استون گفت:"فکر کردیم به او کمک کنیم فیلمش یا فیلم ما بیرون آید." همچنین به یاد نداشت تظاهر به خفه کردن پویتراس کرده باشد. "فکر می کنم وقتی با او حرف می زنید حس می کنید که بسیار دیوانه است. اما من دوستش دارم و تحسینش می کنم. فیلم هایش را دیدم و سعی داشتم کمکش کنم. اگر لورا سعی دارد من را به تجاوز یا تلاش به کشتنش متهم کنم، دیوانه است."

اما استون می خواست فیلمش تائید شود. این فیلم نشان دهنده شخصیت او بود:دارای اصالت، تند و شدید، سرسخت و بلندپرواز. اگر پویتراس واکنش شدیدی به پیشنهاد استون نشان داد، به این دلیل بود که قبلاً با سونی درگیر شده بود. بعدازاینکه استودیوی سونی کتاب گرینوالد را نمایشنامه کرد، سونی به پویتراس پیشنهاد داد حقوق کتابش را بخرد که او این پیشنهاد را رد کرد. سونی به او پیشنهاد داد به عنوان مشاور در پروژه حضورداشته باشد، اما زمانی که قرارداد را برایش فرستادند در آن ذکرشده بود که استودیو می تواند به نوارها و نوشته های پویتراس دسترسی داشته باشد. او گفت:"زمانی که الیور پیش من آمد همه این ماجراها را با سونی تجربه کرده بودم."

پویتراس زنی با بیان نرم و ملایم و محتاط است که نامش ده سال گذشته در لیست نظارت دولت بوده است. مقاومت او در شرکت در پروژه های مختلف مرتبط با اسنودن بیشتر ربط به این موضوع دارد که به شخصیتی در داستان تبدیل شده که دیگر کنترلی بر آن ندارد.

موضع پویتراس این است که "داستان اسنودن" تنها متعلق به اسنودن است. پویتراس گفت:"می توانستم در هنگ کنگ از او درخواست قرارداد حقوق زندگی اش را کنم. اما به این مفهوم باور ندارم. امیدوارم هر زمان که خودش آماده است داستانش را بازگو کند."

اما درنهایت نه گرینوالد و نه پویتراس به فیلم استون اعتراض نکردند. زمانی که فیلم گرینوالد در حال تولید بود، او با خود فکر می کرد داستان اسنودن بهتر است در دستان استون باشد تا هر کس دیگری. اسنادی که از سونی به بیرون درز یافت این مسئله را تائید می کند:"در ایمیل های یکی از مدیران سونی پیشنهادشده بود نحوه انتشار اخبار را پررنگ تر کنند و "جاسوسی غیرقانونی" را به "جمع آوری اطلاعات" و سوءاستفاده از قدرت" را به "اقدامات" تغییر دهند.

گرینولد به من گفت:"نگرانی بزرگ من درباره اسنودن و هالیوود این است که به طور کامل از خاصیت سیاسی اش تخلیه شود. باوجود تمام حرف ه از آزادی در هالیوود، حقیقت این است که بسیار به دولت نزدیک است. خوشحال بودم که الیور فیلم را درجایی می سازد خطر چنین حوادثی وجود ندارد. "

ادوارد اسنودن

داستان رسیدن ادوارد اسنودن به هالیوود

تابستان امسال، همه نگرانی ها ازمیان رفته بود. فیلم کامل شده و استون رسماً پروژه سونی را شکست داده بود. شرکت Open Road همان توزیع کننده ای که استون نگرانش بود برای فیلم "اسپات لایت" اسکار گرفته بود. بنابراین همه خوش بین و البته کمی متعجب بودند. بورمن گفت:"اول فکر می کردم اشتباهی شده است." کمپانی Open Roads تاریخ انتشار فیلم را جلو انداخت و توانست فیلم را در میان رقبای اسکار قرار دهد.( اسنودن در سپتامبر 2016 و یک روز پس از تولد هفتادسالگی استون پخش شد.)
اسنودن درباره این مقاله اظهار نظر نکرد. اما استون به من گفت فیلم را دیده و خوشش آمده است. او بعدها درباره فیلم استون گفت:"این پروژه واقعاً من را عصبی و مضطرب کرده بود. اما فکر می کنم استون کارش را خوب انجام داد و فیلم بسیار مؤثری بود."

ماجرای ادوارد اسنودن تحت تعقیب ترین مرد دنیا + تصاویر

52
منبع : فرادید /ن
این مطلب مفید بود ؟ 2 0
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف