متن و انشا روز دانش آموز برای تمام پایه ها+ تحقیق 13 آبان

نمونه انشا و متن درباره روز دانش آموز

با نزدیک شدن به 13 آبان و روز دانش آموز بسیاری از معلمان برای اینکه دانش آموزان بتوانند وقایع 13 آبان 57 را درک کنند از آنها می خواهند که در این مورد تحقیق کنند و دانسته هایشان را در قالب انشا روز دانش آموز ارائه نمایند. در این بخش از نمناک دو انشای زیبا به مناسبت روز دانش آموز و 13 آبان آماده نموده ایم که امیدواریم برای شما آینده سازان کشور مفید واقع شود.

انشا و متن درباره روز دانش آموز

امروز روز 13آبان است، روز شهدایی که با رشادت ها و ایثار و فداکاری های خود ماندگارترین حماسه ها را خلق کردند که زبان از گفتن و قلم از نوشتن آن قاصر است.روز شهدای دانش آموزی که ذلت ناپذیری و ایستادگی در برابر ظلم را از امام شهید خود آموختند، امامی که با شهادت خویش، حماسه ای جاوید آفرید و درس آزادگی و عدم تسلیم در برابر ستمگران را به همه نسل های بشر آموخت.

13 آبان روزی است که لاله های انقلاب چون طاقت ذلت و ظلم را نداشته دست به قیام زدند و در دانشگاه تهران تجمع نمودند و با فریاد الله اکبر و با شعارهای مرگ بر امریکا و مرگ بر شاه لرزه بر اندام مأموران مسلح شاه افکندند تا جایی که مورد اصابت گلوله ظالمان قرار گرفته و یکی پس از دیگری در خون غلتیدند و با خون خود دشمنان اسلام را بیش از پیش به رسوایی و شکست کشاندند.

امام خمینی(ره) بعد از شهادت دانش آموزان در 13 آبان فرمودند که چشم امید من به شما دانش آموزان است، عزیزان من صبور باشید، که پیروزی نهایی نزدیک است و خدا با صابران است.

انقلاب اسلامی ایران وامدار ایثارگری و از خودگذشتگی شهدای والامقام است. همه شهدا به خصوص شهدای دانش آموز با عشق و علاقه و معرفت برخواسته از روح انقلابی وارد عرصه پیکار شدند و زیباترین جلوه های ایثار را به نمایش گذاشتند تا نامشان در تاریخ جاودانه گردد.

یوم اللّه سیزده آبان روز «دانش آموز» نامیده شد، تا خاطره ی فرزندان انقلاب جاوید مانده و درسی برای تمام دانش آموزان باشد که عزت را بر زندگی ذلت بار ترجیح دهند و با ابرقدرت ها و چپاول گران بین المللی به مبارزه ی بی امان بپردازند.

امروز نیز ما دانش آموزان باید مانند دانش آموزان و دانشجویان سال های زیبای انقلاب، حق طلب، با بصیرت و استکبار ستیز باشیم تا یاد شهدای دانش آموز سال 57 را زنده نگه داریم.

انشا زیبا درباره 13 آبان، روز دانش آموز

13 آبان روز حماسه، روز خون و روز قیام و شگفتی هاست. روزی است که حق بر باطل پیروز شد و روزی که زمینه ساز پیروزی انقلاب گشت. 13 آبان یادآور حماسه ها، ایثارها و فداکاری های دانش آموزان عزیزمان است که علیه مستکبران قیام کرده و از چنگال استکبار و استعمار حقوق از دست رفته ی خویش را بیرون کشیدند.

داستان رشادت فرزندان دلیر انقلاب صفحاتی زرین را در تاریخ ایران بر جای نهاد. دانش آموزانی که در 13 آبان سال 1357 مبارزه و اعتراض بر ضد نظام را وظیفه خود می دانستند و برای اعتراض به حکومت پهلوی مدارس را تعطیل کرده و به سمت دانشگاه تهران حرکت کرده تا صدای اعتراض خود را به گوش شاه و حامیانش برسانند.

دانش آموزان بعد از رسیدن به دانشگاه در آنجا تجمع نمودند و شعارهای «مرگ بر شاه» و «معلم بپا خیز محصلت کشته شد» سر دادند، ماموران حکومتی که تحمل اعتراضات را نداشتند با شلیک گلوله 56 جوان و نوجوان را به شهادت رسانده و برخی را مجروح کردند.

اگر چه در قیام سیزده آبان، عده ی زیادی از دانش آموزان به مقام والای شهادت نائل شدند ولی این قیام پیروزی انقلاب اسلامی را شتاب بخشید و سرآغازی برای قیامی گسترده تروحرکتی فراگیرتر شد تا جایی که حکومت پهلوی را به زباله دان تاریخ سپرد.

یوم اللّه سیزده آبان در تاریخ انقلاب اسلامی به نام روز دانش آموز نام گذاری شده است تا خاطره ی فرزندان دلیر انقلاب برای همیشه جاودان بماند و درسی فراموش ناشدنی برای تمام دانش آموزان در سراسر گیتی باشد. این روز همیشه باید همانند چراغی فرا راه دانش آموزان عزیز کشورمان باشد و روحیه ی ظلم ستیزی و عدالت خواهی را در آنان، همواره زنده نگه دارد.

انشا روز دانش آموز با مقدمه و نتیجه گیری

مقدمه

دانش ‌آموزان به منزله نیروی سازنده و آینده‌ ساز جامعه محسوب می‌ شوند و شاکله اصلی کشور را در سال‌ های آتی تشکیل خواهند داد. از این رو، ارج نهادن به این قشر جوان که قرار است سکان‌دار تصمیم‌گیری‌ ها و توسعه این مرز و بوم باشند، مسئولیت اصلی نسل بزرگسال است. گرامیداشت روز سیزدهم آبان که به دلیل سلحشوری ‌ها و حضور فعال نوجوانان در رویدادهای تاریخی سال ۱۳۵۷ به روز دانش ‌آموز نامگذاری شده، تنها نمونه‌ای کوچک از تأثیرگذاری انکارناپذیر این قشر در تعیین سرنوشت میهن ماست.

بدنه

تاریخ معاصر ایران، سرشار از نمونه‌ هایی است که نقش حیاتی دانش‌آموزان را برجسته می‌سازد؛ از شهید محمدحسین فهمیده تا شهید علی لندی. یکی در اوج بحران جنگ تحمیلی و دیگری در میانه چالش ‌های اقتصادی و تحریم‌ها، ندای وطن ‌دوستی و ایثار را پاسخ گفتند. وجه تمایز و بارز هر دوی این نوجوانان، تعهد عمیق به میهن و فداکاری بی ‌قید و شرط برای حفظ جان همنوعان است. شاید کمتر کسی انتظار داشت که یک نوجوان متولد دهه هشتاد، با وجود جذابیت‌های زندگی معاصر، چنین از خود از خودگذشتگی نشان دهد. مگر مقامی بالاتر از بذل جان وجود دارد؟ علی لندی در یک تصمیم آنی و شجاعانه، خطر را به جان خرید تا دو هموطن خود را نجات دهد؛ خطری که نهایتاً او را به جاودانگی رساند و نامش را در صفحات تاریخ ایثار ایران ثبت کرد. او نیز، همانند شهید فهمیده ۱۳ ساله و دانش ‌آموزان انقلابی سیزده آبان ۵۷، الگویی از مبارزه و فداکاری را برای نسل‌ های بعدی به یادگار گذاشت.

نتیجه گیری

شهید علی لندی، جلوه‌ای مثال‌زدنی از خصلت والای نوجوانان و دانش‌آموزان ایران است که در بزنگاه ‌های حیاتی و بحرانی کشور، حضور شایسته خود را به اثبات می ‌رسانند. این دانش‌آموزان، شاید در روزمره مورد غفلت قرار گیرند، اما در زمان نیاز، از بذل جان و مال خود در راه اعتلا و سربلندی میهن اسلامی دریغ نخواهند کرد.

تحقیق کامل در مورد واقعه ۱۳ آبان و روز دانش آموز

روز دانش آموز

سیزدهم آبان در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران به عنوان روز دانش‌آموز ثبت شده و یادآور حادثه ‌ای مهم در آبان سال ۱۳۵۷ است. با شروع سال تحصیلی در آن سال، دانشگاه تهران به مهم‌ترین مرکز تجمع مخالفان رژیم پهلوی تبدیل شد.

این دانشگاه که سال ‌ها در برابر حکومت شاه به عنوان سنگر آزادی مقاومت کرده بود، اکنون هزاران نفر از مردم را از سراسر شهر جذب می ‌کرد تا از آخرین رویدادهای انقلاب مطلع شده و در راهپیمایی ‌های خودجوش شرکت کنند. در داخل دانشگاه و خیابان ‌های اطراف، بساط فروش کتاب ‌های ممنوعه موسوم به کتاب ‌های جلد سفید پهن بود و نمایشگاه ‌های کتاب و عکس دایر می ‌شد.

با وجود اعلام حکومت نظامی، رژیم قادر به کنترل اوضاع نبود و مردم ترس خود از مأموران مستقر در خیابان‌ ها را کنار گذاشته بودند. دولت آشتی ملی شریف امامی، عملاً ابتکار عمل را از دست داده و رژیم شاه به سرعت به سمت فروپاشی پیش می ‌رفت.

از مهرماه ۱۳۵۷، گروه‌ هایی از معلمان به دنبال برگزاری اعتصاب و تعطیلی مدارس بودند، اما به دلیل ممنوعیت ایجاد تشکل ‌های صنفی از سال ‌های قبل، هماهنگی لازم وجود نداشت.

اگرچه تلاش‌ های پراکنده‌ای برای احیای تشکل‌ هایی مانند باشگاه مهرگان یا ایجاد اتحادیه ‌های چپ‌گرا انجام می ‌شد، اما این فعالیت ‌ها محدود باقی ماند. در مقابل، انجمن اسلامی معلمان که در آبان ۵۷ با حضور افرادی چون محمدعلی رجایی تأسیس شد، همسو با فضای انقلاب فعالیت می ‌کرد؛ فضایی که میل به فعالیت‌ های صنفی را تحت‌الشعاع قرار داده بود.

در سال تحصیلی ۵۷-۵۸، حدود هشت میلیون دانش ‌آموز در ۵۲ هزار مدرسه در سراسر کشور مشغول به تحصیل بودند. هر چند آمار رسمی آن دوره، از نرخ بالای بی‌ سوادی (حدود ۵۲ درصد) و پایین بودن پوشش تحصیلی دختران خبر می ‌داد و تنها ۱۱ درصد معلمان مدرک کارشناسی داشتند، این آمارها نشان‌ دهنده کیفیت نازل توسعه آموزشی در کنار تبلیغات پرزرق و برق آن دوران بود.

پیش از انقلاب، فعالان سیاسی با ایدئولوژی‌ های مختلف، مدارس را بهترین مکان برای تبلیغات سیاسی و جذب نیرو می ‌دانستند، به همین دلیل برخی از آن ‌ها به عنوان پوشش یا کارگر در کارخانه‌ها یا معلم در آموزش و پرورش استخدام می ‌شدند.

معلمانی که عضو تشکل نبودند نیز، با کنایه ‌های سیاسی در قالب شعر و داستان، بذر نارضایتی را در میان دانش‌آموزان زیاد می کردند. در نیمه دوم سال ۵۷، مدارس عملاً نیمه ‌تعطیل بودند و دانش ‌آموزان به تشویق معلمان یا تحت تأثیر فضای عمومی، کلاس ‌ها را تعطیل و به راهپیمایی ‌ها ملحق می ‌شدند.

در روز سیزدهم آبان، ده‌ها دانش‌آموز از دبیرستان ‌های مجاور با تعطیل کردن مدارس، به سمت دانشگاه تهران راهپیمایی کردند. سربازان ارتش با شلیک تیر هوایی و گاز اشک‌آور به مقابله پرداختند و دانش‌ آموزان با شعارهایی مانند مرگ بر شاه و معلم به پا خیز محصلت کشته شد پاسخ دادند.

درگیری اصلی زمانی آغاز شد که در پیاده‌رو مقابل دانشگاه، دانشجویان و مردم پشت میله‌ها شعار می ‌دادند. حدود ساعت ۱۱ صبح، قرار بود راهپیمایی به سمت منزل آیت‌الله طالقانی آغاز شود که ناگهان یک سرباز تحت تأثیر شعارها، واحد خود را رها کرد و به سمت مردم دوید. افسر فرمانده به او شلیک کرد و درگیری به اوج رسید. نظامیان وارد محوطه دانشگاه شده و شروع به تیراندازی کردند.

کارمندان انقلابی تلویزیون دولتی، در اقدامی شجاعانه، فیلم درگیری و تیراندازی ارتش به سوی مردم بی ‌سلاح را همان شب به مدت دو دقیقه در بخش خبری پخش کردند که خشم عمومی را برانگیخت.

پس از خروج مأموران، تظاهرکنندگان خبر کشتار را با پلاکارد‌ هایی مانند دانشگاه شهید داد به مردم رساندند. اگرچه مقامات نظامی و رئیس وقت دانشگاه تعداد تلفات را کم اعلام کردند (فرمانداری نظامی:هیچ کشته، ۳ مجروح؛ رئیس دانشگاه:۱۴ مجروح)، روزنامه کیهان به نقل از رادیو ایران نوشت که تا پایان شب، دوازده نفر از مجروحان منتقل شده به بیمارستان پهلوی جان باخته‌اند. (بر اساس آمار بنیاد شهید، تنها نام دو نفر با تاریخ شهادت ۱۳ آبان ۱۳۵۷ ثبت شده است).

این حادثه پیامدهای سنگینی برای حکومت شاه داشت. روز بعد ساختمان‌ های دولتی و عمومی به طرز مشکوکی به آتش کشیده شد و وزیر علوم و آموزش عالی (ابوالفضل قاضی) استعفا داد.

کابینه ۷۰ روزه شریف امامی نیز دو روز بعد مجبور به استعفا شد و جای خود را به دولت نظامی ازهاری داد. در همین ایام، شاه در پیامی تلویزیونی اعلام کرد:من صدای انقلاب شما ملت ایران را شنیدم که این پیام نزد مردم نشانه‌ ای از ضعف رژیم تلقی شد. امام خمینی (ره) نیز در پیامی از نوفل لوشاتو، واقعه دانشگاه را محکوم کرده و ضمن دعوت مردم به صبر، شاه را مسئول تمام جنایات دانست.

جایگاه تبلیغاتی برای کسب و کار شما