غزل شماره 52 دیوان حافظ : روزگاریست که سودای بتان دین من است

تعبیر و تفسیر فال حافظ نمناک غزل شماره 52 دیوان حافظ :روزگاریست که سودای بتان دین من است

در ادامه، متن کامل «غزل شماره 52 دیوان حافظ» را می‌خوانیم و بعد با معنی، پیام و تفسیر زیبای آن همراه می‌شویم.

متن شعر و غزل شماره 52 دیوان حافظ در فال حافظ شما

روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است
دیدن روی تو را دیده جان بین باید
وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است
یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است
دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است
واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است
یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست
که مغیلان طریقش گل و نسرین من است

معنی و تفسیر غزل شماره 52 دیوان حافظ در فال حافظ شما

خستگی بر شما چیره شده و احساس می‌کنید از شرایطی که در آن هستید راهی برای فرار وجود ندارد. به خداوند متعال توکل کنید و امیدتان را از دست ندهید. زودرنج هستید و به سرعت از کوره درمی‌روید؛ مراقب باشید چون ممکن است اطرافیان را آزرده و از این رفتار پشیمان شوید. برای رسیدن به هدف‌های خود باید تلاش، کوشش و فداکاری به کار بگیرید. فقر و بی‌پولی شما را کلافه کرده و دوست دارید هرچه زودتر از این وضع خلاص شوید. نگران نباشید و به حضرت دوست توکل کنید؛ به زودی مشکلات برطرف خواهند شد و دیگران در معجزه‌ای که برای شما رقم می‌خورد شگفت‌زده خواهند شد. دیگران را ببخشید و از کینه‌توزی پرهیز کنید.