غزل شماره 192 دیوان حافظ : سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند
بهترین و کامل ترین تعبیر و تفسیر برای غزل شماره 192 دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند دی گله ای ز طره اش کردم و از سر فسوس گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند
تعبیر و تفسیر فال حافظ نمناک غزل شماره 192 دیوان حافظ :سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند
در ادامه، متن کامل «غزل شماره 192 دیوان حافظ» را میخوانیم و بعد با معنی، پیام و تفسیر زیبای آن همراه میشویم.
متن شعر و غزل شماره 192 دیوان حافظ در فال حافظ شما
سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند
همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند
دی گله ای ز طره اش کردم و از سر فسوس
گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند
تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او
زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند
با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب
کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی کند
چون ز نسیم می شود زلف بنفشه پرشکن
وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی کند
دل به امید روی او همدم جان نمی شود
جان به هوای کوی او خدمت تن نمی کند
دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر
بی مدد سرشک من در عدن نمی کند
کشته غمزه تو شد حافظ ناشنیده پند
تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی کند
معنی و تفسیر غزل شماره 192 دیوان حافظ در فال حافظ شما
اگر در انجام کاری تردید داری و این شک تو را به سرگردانی کشانده، آن را کنار بگذار و با تکیه بر هوش و استعدادهایت و توکل به خداوند متعال از فرصتهای پیش رو بهره ببر. به لطف و رحمت خداوند امیدوار باش که موفقیت به دشمنان نزدیک است. غم و اندوه را به دل راه نده و صبور باش؛ ممکن است فعلاً در سلامتی بیمارت بهبودی حاصل نشود.
