بدون شک همه ضرب المثل یک صبر کن و هزار افسوس مخور را شنیده اید،ضرب المثلی که ریشۀ تاریخی از دیرباز دارد و داستان بی صبری و قضاوت عجولانۀ پادشاهی که از نعمت بچه محروم بود را روایت می کند.
قصه از آنجا شروع میشود که ؛ شخص ساده لوحی مکرر شنیده بود خداوند متعال ضامن رزق و روزی بندگان است .
شاهنامه آخرش خوشه از معروف ترین ضرب المثل های فارسی است. اما این سؤال پیش می آید که با وجود پایان تلخ و شکست ایرانیان از اعراب در پایان «شاهنامه»، چرا این ضرب المثل در بین مردم رواج یافته است؟