سرمایه‌گذاری وقتی به تولید می‌رسد
برای برخی سرمایه‌گذاران، ورود به یک شرکت می‌تواند صرفاً یک تصمیم مالی باشد؛ اما در صنایع تولیدی، به‌ویژه صنایعی که با چالش‌های جدی مواجه‌اند، خرید یک مجموعه معمولاً پایان یک تصمیم نیست، بلکه آغاز مجموعه‌ای از تصمیم‌های فنی، تولیدی و مدیریتی است. کارخانه‌ای که با محدودیت مواد اولیه، فرسودگی تجهیزات، مشکلات انرژی، کاهش بهره‌وری یا گلوگاه‌های تولید مواجه است، بدون سرمایه‌گذاری و بهبود مستمر، به‌تدریج بخشی از ظرفیت خود را از دست می‌دهد و حتی ممکن است ادامه فعالیت آن با مشکل مواجه شود
برای برخی سرمایه‌گذاران، ورود به یک شرکت می‌تواند صرفاً یک تصمیم مالی باشد؛ اما در صنایع تولیدی، به‌ویژه صنایعی که با چالش‌های جدی مواجه‌اند، خرید یک مجموعه معمولاً پایان یک تصمیم نیست، بلکه آغاز مجموعه‌ای از تصمیم‌های فنی، تولیدی و مدیریتی است. کارخانه‌ای که با محدودیت مواد اولیه، فرسودگی تجهیزات، مشکلات انرژی، کاهش بهره‌وری یا گلوگاه‌های تولید مواجه است، بدون سرمایه‌گذاری و بهبود مستمر، به‌تدریج بخشی از ظرفیت خود را از دست می‌دهد و حتی ممکن است ادامه فعالیت آن با مشکل مواجه شود.
بخش قابل توجهی؛ بیش از ۲۰سال فعالیت اقتصادی آقای هادی درویشوند در حوزه‌هایی شکل گرفته که مستقیماً با تولید و صنعت در ارتباط است، از پالایش و پتروشیمی تا معدن و صنایع معدنی و تولیدی. در این مسیر، سرمایه‌گذاری در مجموعه‌هایی مانند پالایشگاه نفت کرمانشاه، پتروشیمی بیستون، تولیدی فیلتر البرز و آلومینای ایران، در شرایطی انجام شده که هر یک با مسائل و محدودیت‌های متفاوتی مواجه بوده‌اند. بنابراین، ادامه فعالیت این مجموعه‌ها نیازمند صرفاً تأمین سرمایه نبود؛ بلکه حفظ تولید، رفع گلوگاه‌ها، بهبود فرآیندها و استفاده مؤثرتر از ظرفیت‌های موجود، بخشی از ضرورت‌های سرمایه‌گذاری در آنها بوده است.
بررسی این مسیر نشان می‌دهد که رویکرد در این مجموعه‌ها ابتدا بر حفظ و تثبیت تولید متمرکز بوده است؛ یعنی جلوگیری از کاهش ظرفیت و حفظ نیروی انسانی و زیرساخت‌های موجود. در مرحله بعد، بهبود و بهینه‌سازی فرآیندها، تجهیزات و شیوه‌های تولید دنبال شده تا بتوان از همان منابع و ظرفیت‌های موجود، تولید بیشتری به دست آورد. پس از آن، افزایش ظرفیت از طریق رفع گلوگاه‌ها و استفاده حداکثری از امکانات موجود قرار گرفته و در نهایت، زمانی که ظرفیت‌های موجود به سطح بالاتری از بهره‌برداری رسیده‌اند، طرح‌های توسعه‌ای و سرمایه‌گذاری جدید برای رشد ظرفیت تولید مورد توجه قرار گرفته است.
این ترتیب اهمیت زیادی دارد؛ زیرا در صنایع بزرگ، همیشه افزایش ظرفیت به معنای احداث یک واحد جدید نیست. گاهی نخستین گام توسعه، جلوگیری از از دست رفتن ظرفیت موجود است و پس از آن می‌توان با سرمایه‌گذاری در تجهیزات، فناوری، زیرساخت و رفع موانع تولید، همان ظرفیت را ارتقا داد. در چنین شرایطی، سرمایه‌گذاری علاوه بر ایجاد ظرفیت جدید، از فرسایش سرمایه‌گذاری‌های قبلی نیز جلوگیری می‌کند و ارزش اقتصادی یک واحد صنعتی را افزایش می‌دهد.
امروز مجموعه صنعتی و اقتصادی ستاره فلات در چند حوزه صنعتی فعالیت دارد و گستردگی این فعالیت‌ها نشان می‌دهد که مسیر طی‌شده صرفاً توسعه یک سبد سرمایه‌گذاری نبوده؛ بلکه تلاش برای حفظ ظرفیت‌های تولیدی، بهبود عملکرد واحدهای موجود، افزایش بهره‌وری و سپس توسعه ظرفیت‌ها به بخشی از منطق سرمایه‌گذاری در این مجموعه تبدیل شده است.
