حافظ شیرازی

غزل شماره 365 دیوان حافظ / عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم

غزل شماره 364 دیوان حافظ / ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم همراز عشق و همنفس جام باده‌ایم بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم

غزل شماره 363 دیوان حافظ / دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن یار ما این دارد و آن نیز هم

غزل شماره 362 دیوان حافظ / دیدار شد میسر و بوس و کنار هم از بخت شکر دارم و از روزگار هم زاهد برو که طالع اگر طالع من است جامم به دست باشد و زلف نگار هم

غزل شماره 361 دیوان حافظ / آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا بنده معتقد و چاکر دولتخواهم

غزل شماره 360 دیوان حافظ / آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا بنده معتقد و چاکر دولتخواهم

راز مرگ حافظ شیرازی و ماجرای آخرین روزهای زندگی شاعر بزرگ فارسی را بخوانید؛ از بیماری مرموز تا وصیت‌نامه و آرامگاه ابدی او را مشاهده میکنید.

غزل شماره 360 دیوان حافظ / گر از این منزل ویران به سوی خانه روم دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

غزل شماره 359 دیوان حافظ / خرم آن روز کز این منزل ویران بروم راحت جان طلبم و از پی جانان بروم گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

غزل شماره 358 دیوان حافظ / غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینمبه ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم

غزل شماره 357 دیوان حافظ / در خرابات مغان نور خدا می‌بینم این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو خانه می‌بینی و من خانه خدا می‌بینم

غزل شماره 356 دیوان حافظ / گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ز جام وصل می‌نوشم ز باغ عیش گل چینم شراب تلخ صوفی سوز بنیادم بخواهد برد لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم

غزل شماره 355 دیوان حافظ / حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

غزل شماره 354 دیوان حافظ / به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم