متن کامل شعر سیزده بدر شهریار + داستان واقعی این شعر عاشقانه

ماجرای شعر سیزده را همه عالم به در امروز از شهریار

روز سیزده فروردین بود و شهریار در خلوت خود و در خیال روزهای شیرین گذشته سیر می‌کرد. به یاد قدم‌ها و حرف‌ها در بهجت آباد، تفرجگاه قدیم تهران قدم بر می‌داشت و نمی‌دانست قرار است با چه چیزی روبرو شود.

دخترکی با نزدیکی به او خلوتش را شکست. دست در موهایش برد و او را نوازش کرد حس عجیبی به او منتقل شد گویی هزاران سالس که دخترک را می‌شناسد. کودک به سمت پدر و مادرش رفت و در آغوش مادر خود را رها کرد.

ناگهان دنیا بر سر شهریار خراب شد. مادر دختر، همان عشق قدیمی شهریار بود و او با دیدن این صحنه با چشمانی گریان شروع کرد به سرودن شعری که در ادامه می خوانید.

متن شعر سیزده را همه عالم به در امروز از شهر شهریار

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

_-_-_------_-_-_

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

_-_-_------_-_-_

خون دل می‌خورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم

_-_-_------_-_-_

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانی است به پیرانه سرم

_-_-_------_-_-_

پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت
پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم

_-_-_------_-_-_

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر
عجبا هیچ نیارزید که بی‌سیم و زرم

_-_-_------_-_-_

هنرم کاش گره بند زر و سیم بود
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

_-_-_------_-_-_

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم بدرم

_-_-_------_-_-_

تا به در و دیوارش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می‌گذرم

_-_-_------_-_-_

تو از آن دگری رو مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

_-_-_------_-_-_

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

_-_-_------_-_-_

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت
شهریارا چه‌کنم لعلم و والا گهرم…

_-_-_------_-_-_

سیزده را همه عالم بدر امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم…