برو به :
نمناک اخبارجامعه دورهمی های لوکس و دیسکوی زنانه در تهران! + عکس
دیسکوی زنانه ، دیسکو
خیلی وقت است که برگزاری «دورهمی های لوکس زنانه» در تهران باب شده است؛ میهمانی هایی که با عنوان های مختلف مثل «میهمانی وی .آی .پی بانوان»، «دیسکوی زنانه»، «دورهمی لاکچری زنان» برگزار می شوند.
تاریخ انتشار : 14 شهریور 1395
بازدید : 6,977 نفر

3 ساعت دورهمی و دیسکوی زنانه در تهران

«تعداد زن های جوان و میانسالی که در سالن نشسته اند، به 100 نفر می رسد. گارسون ها با کافه گلاسه، قهوه، پاناکوتا و... از میهمانان پذیرایی می کنند. میزهای سفید سالن، پر شده اند از ارکیده های بنفش. با اینکه صدای موسیقی شاد خیلی بلند است، گاهی صدای خنده های بلند به گوش می رسد و گاهی هم همه محو تماشای گروه های رقص می شوند...»
خیلی وقت است که برگزاری «دورهمی های لوکس زنانه» در تهران باب شده است؛ میهمانی هایی که با عنوان های مختلف مثل «میهمانی وی .آی .پی بانوان»، «دیسکوی زنانه»، «دورهمی لاکچری زنان» و... برگزار می شوند. البته دورهمی های زنانه موضوعی نیست که مربوط به همین چند سال اخیر باشد. زنان ایرانی از دیرباز به بهانه های مختلف مثل مراسم های مذهبی، خانه تکانی یا مسائل روزمره دور هم جمع می شدند. حالا شکل این دورهمی ها تغییر زیادی پیدا کرده و جمع هایی که شاید سال ها پیش مثلا به پختن دسته جمعی یک آش رشته ختم می شد، حالا به پدیده ای جامعه شناختی تبدیل شده و به میهمانی های مجلل در سالن های مخصوص، تغییر شکل و کاربری داده است.

نحوه ی شرکت در این میهمانی ها هم این گونه است که باید علاوه بر تعیین وقت قبلی، مبلغ مشخصی را به حساب بانکی برگزارکننده مراسم واریز کنید و در زمانی مشخص به آدرسی که معمولا به تالارهای عروسی و یا پارکینگ های خصوصی اختصاص دارد، بروید.

دیسکوی زنانه

دورهمی و دیسکوی زنانه

نمونه ای از تراکت های تبلیغاتی میهمانی بانوان

یکی از این میهمانی های مجلل در تالاری در غرب تهران برگزار می شود که معمولا ماهی یکبار با تبلیغات محدود در فضای مجازی از بانوان دعوت می کند در یک میهمانی با پذیرایی «وی .آی .پی» حضور پیدا کنند. برگزارکنندگان این میهمانی ها معتقدند که مراسمشان دارای امنیت بالایی است و شرکت کنندگان می توانند با حضور یک «دی .جی خانم» لحظات مفرحی داشته باشند.

با شماره تماسی که در تبلیغات اعلام شده است، تماس می گیرم و درباره جزئیات جشن تابستانه شان می پرسم. مسئول برگزاری جشن هم توضیح می دهد:«میهمانی ما ساعت 12 ظهر آغاز خواهد شد و علاوه بر آن چند رقص نمایشی گروهی و انفرادی هم خواهیم داشت. خانم ها می توانند در این مراسم حسابی شاد باشند. پذیرایی هم علاوه بر میوه و شیرینی با بیش از 15 نوع غذا و دسر برای ناهار همراه خواهد بود.»

او درباره امنیت و مجوزهای این مراسم هم ضمن تاکید بر مجوزدار بودن آن می گوید:«مدیریت جشن کاملا بر عهده ی بانوان و بدون حضور آقایان است. از مشروب و .. هم خبری نیست و عکسبرداری و فیلمبرداری هم ممنوع است.»

وقتی از او می پرسم، چطور می توانم در یکی از این جشن ها حضور پیدا کنم، پاسخ می دهد:«هزینه ی ورود برای هر نفر 90 هزارتومان است. مبلغ را برای من کارت به کارت کنید و بعد هم زنگ بزنید و شماره پیگیری را بخوانید؛ این طوری رزرو شما انجام می شود.»

مبلغ را برایش واریز می کنم و کارها همان طور که او گفت، پیش می رود. در موعد مشخص هم آژانس می گیرم تا به مراسم بروم.

همین که سوار ماشین می شوم، شروع می کنم به خواندن آدرس برای راننده آژانس. وقتی نام خیابان فرعی را می آورم، سریع می گوید:«ببخشید خانم! جسارتا «...» تشریف می برید؟»

ـ «مگه شما اونجا رو بلدید؟»

ـ « تا حالا چندتا خانم رو اونجا رسوندم و از لابلای حرفاشون هم یه چیزایی شنیدم. جسارت نباشه خانم، اما یه سری زن پولدار و بیکارن که جمع می شن دور همدیگه و...»

ـ «یعنی اونجا معروفه؟ شما چند بار مسافر بردید؟»

ـ «خانم این خیابونی که شما دارید، تشریف می برید، چند تا «دیسکو» داره. کم نیست. فقط هم زنونه نیستن. همه جور مراسمی برگزار می شه.»

به تالار که می رسم، نگهبان راهنمایی می کند تا از در پارکینگ وارد تالار شوم. پارکینگ تا نزدیکی آسانسور پر است از انواع ماشین های خارجی؛ سانتافه، آزرا، لکسوس، سوناتا و... سوار آسانسور می شوم. کنار دکمه آخرین طبقه روی کاغذ کوچکی نوشته است:«مراسم جشن بانوان» چهار طبقه ای بالا می روم و هنوز در آسانسور به روی سالن محل برگزاری جشن باز نشده است که صدای دست و موسیقی به گوش می رسد.

یکی از مسئولان برگزاری درست مقابل در ورودی نشسته است. اسمم را به او می گویم و رزروم مورد تاییدش قرار می گیرد. در حالی که مرا به سمت رختکن هدایت می کند، تاکید دارد:«روی میزها نام میهمان ها را نوشته ایم. لطفا سر میز خودتان بنشینید. اگر هم قصد دارید که در تمام جشن های ما حضور داشته باشید، شماره موبایل بدهید که در گروه تلگرامی جشن ما عضو شوید.»

شماره تماسم را می دهم و وارد سالن اصلی می شوم. تعداد زن های جوان و میانسالی که در سالن نشسته اند، به 100 نفر می رسد. گارسون ها با کافه گلاسه، چای، قهوه، پاناکوتا، آب میوه و... از میهمانان پذیرایی می کنند. با اینکه صدای موسیقی شاد خیلی بلند است، گاهی صدای خنده های بلند به گوش می رسد و گاهی هم همه محو تماشای گروه های رقصنده می شوند. زن ها، حسابی برای حضور در میهمانی وقت گذاشته اند و از عملکرد خوب آرایشگرشان برای هم تعریف می کنند.

با اینکه اغلب زن ها همدیگر را نمی شناسند و برای هم غریبه هستند اما برخی فرصت را مناسب می بینند تا کارت ویزیت هایشان را با هم تبادل کنند. یکی از مزون لباسش تبلیغ می کند و یکی دیگر هم از جدیدترین متدهای رنگ و مش می گوید که در آرایشگاهش انجام می دهد. «دی .جی» بدون اینکه کاری به کسی داشته باشد، برنامه ی سه ساعته اش را اجرا می کند و برایش مهم نیست که دیگران به او توجه دارند و یا سرگرم حرف خودشان هستند. موزیک هایش را یکی پس از دیگری پخش می کند و گاهی هم صحنه را تاریک می کند تا با رقص نور هیجان بیشتری به میهمانان بدهد.

در گوشه ای از سالن اما چند زن میانسال خیلی ساکت نشسته اند که دو نفرشان هم از فرط پا درد یا کمر درد به سختی راه می روند. وقتی از یکی از آن ها می پرسم، اولین بارشان است که به این مراسم می آیند؟ پاسخ می دهد:«بله. به پیشنهاد یکی از دوستانمان آمدیم، دور هم باشیم. ما چند همکلاسی قدیمی هستیم که هر چند وقت یک بار دور هم جمع می شویم. امروز تولد شهین و مهری بود. (به دو نفر از دوستانش اشاره می کند.) گفتیم، به بهانه ی تولد 60 سالگی شان بیاییم اینجا و مثلا جشن بگیریم. خب؛ اینجا با هم خوشحالیم.»

یک طرف دیگر دختر جوانی است که به سختی روی صندلی اش بند می شود، می گوید:«من و مادرم اغلب با هم به این جشن ها می آییم. خانه مان هم به اینجا نزدیک است. ما کلا میهمانی دوست داریم اما اغلب اقواممان ایران نیستند و کم پیش می آید به عروسی یا میهمانی دعوت شویم. اینجا که می آییم، علاوه براینکه به ما خوش می گذرد، دوستان جدید هم پیدا می کنیم.»

همه یک جوری خودشان را سرگرم کرده اند؛ با خوردن، صحبت کردن، موسیقی گوش دادن و... به صورت اتفاقی از میان صحبت دو نفر با هم شنیدم که هسته ی شکل گیری این میهمانی این طور بوده است که چند دوست قدیمی میهمانی دوره ای با هم برگزار می کردند اما بعد از چند وقت تصمیم می گیرند میهمانی هایشان را وسیع و زن های دیگر را هم در دوره هایشان شریک کنند که نتیجه اش شده است، این میهمانی زنانه که هزینه حضور در آن برای هر شخص 90 هزارتومان است.

وقت ناهار می شود و میزها پر می شوند از انواع کباب ها، ماهی ها، خوراک زبان، میگو، بیف استراگانف، جوجه چینی، خورشت فسنجان، سبزیجات، انواع سالادها و دسرها و... که در واقع حسن ختامی برای این میهمانی سه ساعته ی زنانه است. زن ها با احتیاط زیادی طوری که لک چربی بر روی لباس هایشان ننشیند، به سمت میزهای سرو غذا می روند. دی .جی هم دست از موسیقی می کشد و سریع خداحافظی می کند تا به مراسم دیگری برود. چند زن می خواهند برای مراسم هایشان از او وقت بگیرند اما او می گوید که تا چند ماه آینده اصلا وقت ندارد! تالار کم کم خالی می شود و خیلی ها هم دنبال بلیت برای میهمانی بعدی هستند...

بعد از برگشت از این میهمانی خاص زنانه، با فکر فضای سالن و شادی ای که به نظرم تصنعی آمده و روابط آدم ها، یاد درس های جامعه شناسی ام می افتم که خوانده بودم:«میل شدید بشر به دورهم جمع شدن ریشه در رفتارهای اجداد انسان دارد.» و یا این گفته دکتر امیلی دورکیم ـ روانشناس اجتماعی از دانشگاه مونترال ـ که معتقد بود «اساسی ترین رفتار در اجتماعی شدن انسان همان دور هم جمع شدن است.» او نام این نظریه را «جنب وجوش جمعی» گذارده بود و می گفت علت اصلی پیدایش این رفتار، یافتن احساس امنیت و آرامش در شرایط زندگی گروهی است. اما آیا واقعا حضور در فضایی که تجربه کرده بودم باعث ایجاد احساس امنیت و آرامش می شد؟

تا چند روز بعد از میهمانی با دوستانم در این باره گپ می زدم. خیلی از آن ها تا بحال درباره ی این میهمانی ها چیزی نشنیده بودند و از من کمک می خواستند تا آدرس و نحوه ی رزرو را به آن ها یاد دهم. پرسش اصلی شان هم این بود که باید در این گونه مراسم چه بپوشند!؟ تعداد دیگری از دوستانم هم معتقد بودند که این میهمانی ها صرفا یک دورهمی لوکس است و اگر در جمع این «زنان الکی شاد و ثروتمند» حضور پیدا کنند، فقط افسرده تر خواهند شد.

در همین زمینه با دکتر "سمیرا وکیل ها"ی جامعه شناس هم صحبت می کنم. بعد از توضیح درباره تجربه این دورهمی های زنانه از او می پرسم آیا چنین تجربه هایی می تواند تامین کننده خلاء عاطفی، امنیت روانی و نشاط روحی باشد؟ از نظر خانم وکیل ها موضوع البته قابل ملاحظه و بررسی بود. او می گوید که انسان ها واقعیت های منحصر به فردی هستند که در تعامل با یکدیگر به معنا می رسند و بنابراین تعامل و برقراری ارتباط نه تنها اجتناب ناپذیر نیست؛ بلکه از نیازهای اولیه و اساسی جوامع پیچیده امروزی است.

وقتی از او می پرسم که چرا میهمانی های مدرن و مجلل این قدر راحت جایگزین همنشینی های صمیمانه و ساده شده اند؟ تاکید می کند که هیچ پدیده ای از مزایا و گزندهای مدرنیته در امان نمانده و روابط اجتماعی و اصول اخلاقی هم دستخوش تحولاتی شده که خود نشان از دگرگونی در شالوده و بنیان ساختار جامعه دارد.

او معتقد است از زمانی که فردگرایی به عنوان یک هدف در قراردادهای اجتماعی و اذهان عمومی مورد توجه قرار گرفته، روح همدلی، مشارکت و احساس امنیت و تعلق اجتماعی هم به نسبت کمرنگ تر شده که تاثیر آن در روابط خرد و کلان مشهود است.

بعد می روم سر اصل مطلب و این سوال مهم که بالاخره این میهمانی ها تا چه حد می تواند آرامش و رضایتمندی را به ارمغان بیاورد؟ او اول به سابقه پهن شدن «سفره های ایرانی» چه در نوع مذهبی و چه اجتماعی با مدیریت زنان و تاثیر مثبت آنها در ایجاد همدلی اشاره می کند و بعد وقتی به دوران جدید و رواج فردگرایی و در واقع پاسخ سوال من می رسد، می گوید:«برگزاری چنین مراسم هایی در واقع یک فرصت مناسب برای نمایش قدرت هنر و ثروت زنان شده است و با وجود افزایش این قبیل مهمانی ها در عناوین مختلف کمتر شاهد آرامش، رضایتمندی و اعتماد در بین مدعوین و حتی میزبانان هستیم. افرادی که بدون منافع و طبقه اجتماعی مشترک و حتی بدون اهداف و نگاه مشترک دور هم جمع می شوند، هرگز نمی توانند گروهی را تشکیل دهند که چون گذشته همدلی، احساس امنیت و تعلق اجتماعی در آن نمود داشته باشد.»

با همه این ها باز هم نمی توانم قضاوت مطلق گرایانه ای داشته باشم، می توانم بگویم آنجا به من خوش نگذشت، اما کسی چه می داند؟ شاید به بقیه خوش گذشته باشد.

دورهمی های لوکس و دیسکوی زنانه در تهران! + عکس

3.429
منبع : صراط /ن
این مطلب مفید بود ؟ 20 9
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف