برو به :
نمناک بهداشت و سلامتسلامت روان چطوری به بیمار روحیه بدیم؟
بیمار ، بیمار شدن
حضور اطرافیان باید جوی شاد و آرام برای بیمار بسازد و به تخلیه هیجانی و ابراز هیجان ها بینجامد. باید با بیمار درباره تجربه های مثبت و نمونه های درمان شده صحبت کرد.
بازدید : 750 نفر

چگونه به یک بیمار روحیه بدهیم

پیش از هر چیز باید توجه داشت که فردی که به بیماری حادی مبتلا می شود، مجازاتش مرگ نیست. طرز برخورد صحیح و همکاری دوستان، خانواده و پزشکان میتواند تفاوت عمده ای میان مرگ و زندگی بیمار ایجاد نماید.
بیماری تنها به جسم بیمار صدمه نمی زند، بلکه روحشان را نیز در بر می گیرد. افرادی که دچار بیماری های وخیم می شوند، خیلی سریع اعتماد به نفسشان را از دست داده و از ترس قادر به انجام هیچ کاری نیستند. هیچ مقاومتی از خود نشان نمی دهند و این امر نهایتاً به افسردگی و ناامیدی در آنها مبدل می گردد. آنها نیازمند رهنمون هایی هستند تا بتوانند راحت تر با این بحران زندگی خود کنار بیایند.

کمک به فرد بیمار

سعی کنید هنگام خبردار شدن از ناراحتی و بیماری اطرافیانتان سریعا به ملاقات آن ها بروید و در بازگرداندن روحیه به آن ها کمک کنید با صحبت کردن به آن ها امیدواری بدهید پریشانی و فشار روانی را از آن ها دور کنید صله رحم را فراموش نکنید بیماران را نباید تنها گذاشت باید آن ها را درک کرد و قوت قلبی برای آن ها بود.

وقتی یکی از اعضای خانواده بیمار می شود، ریتم زندگی تغییر می کند. مدیریت اوضاع زندگی کمک می کند تا فضای دلهره و نا امیدی در خانه حاکم نشود و امید به یاری شما و بیمارتان بیاید تا هر چه زودتر در مبارزه با بیماری اش پیروز شود. شریک بودن در روزهای ناخوش اعضای خانواده مثل اوقات خوش نیست و مهارت می خواهد. یکی از روزهای ناخوش که می تواند برای هر فردی پیش بیاید ابتلا به بیماری است. شما باید در خانواده در هر سمتی مهارت حمایت از یک فرد بیمار را داشته باشید.

روحیه دادن به بیمار

روحیه دادن به بیمار نقش موثری در روند بهبودی او دارد

در صورت داشتن بیمار مهمان را به شرط بپذیرید

حضور اطرافیان باید جوی شاد و آرام برای بیمار بسازد و به تخلیه هیجانی و ابراز هیجان ها بینجامد. باید با او درباره تجربه های مثبت و نمونه های درمان شده صحبت کرد.
ایام بیماری بهانه ای می شود برای صله رحم از بیمار؛ این دید و بازدید ها نشانه علاقه و احترام فرد بیمار بین دوستان و اقوام است. اما اگر این دید و بازید ها از صبح تا شب باشد و مطابق با میل بیمار نباشد می تواند موجب پریشانی، فشار روانی و… او نیز شود. پس با برنامه ریزی خانوادگی این ملاقات ها را به نوعی ترتیب دهید که بیمار احساس راحتی کند. مشکل اینجاست که ایرانی ها یکباره تصمیم می گیرند 20 نفره با گل و شیرینی بروند خانه دوست بیمارشان و کلی آنجا بگویند و بخندند و بگویند موهایت ریخته اتفاقا خوشگل تر شدی و خوش تیپی! تا حال دوست بیمارشان بهتر شود در حالی که بیمار سرطانی شاید آمادگی پذیرش این گفته ها و رفتارها را نداشته باشد.
پس هم اینکه چنین بیمارانی را تنها بگذاریم غلط است و هم اینکه همه یکباره برای دیدارش برویم!گفتن حرف های شعاری و روحیه دادن بیهوده به کسی که واقعا غمگین است هم عملا شرایط او را بدتر می کند. کسی که سوگوار است، باید با سوگش روبرو شود ولی نحوه انجام این کار مهم است. نباید به بیماری که سرطان دارد بگوییم بیماری ات چیز خاصی نیست و خوب می شود یا خدا را شکر سرطان سخت تری نداری و… چون با این حرف ها احساس می کند به او ترحم می کنیم.


با بیمار به سفر بروید

سفرهای تفریحی و زیارتی می تواند کمک خوبی برای آرام کردن بیماران باشد.

محیط را برای بیمار آرام کنید

دنبال مقصر نباشید تا بدانید چه کسی زمینه بیماری را ایجاد کرده مثلا فرد سیگاری، فردی که ریشه ارثی سرطان داشته، بحث پیرامون مشکلات مالی و… چراکه پژوهش ها نشان داده است که خانه های ناآرام احتمال اثر بخشی درمان سرطان را کم می کند. خانه آرام می تواند علاوه بر کمک به روحیه بیمار، جسم او را هم آرام کند.

سخنان بیمار را با گوش شنوا بشنوید

نیازی نیست همیشه برای گلایه های فرد بیمار جوابی داشته باشید، گاهی لازم است فقط صبور باشید و با گوش شنوا، سخنان او را بشنوید تا آرام شود.

روحیه دادن به بیمار

داشتن روحیه در بیماری های وخیم به سلامت جسم کمک میکند

بیکاری را برای بیمار ممنوع کنید

بیکاری حتی در روزهای عادی هم می تواند به روحیه افراد صدمه بزند. این توصیه برای بیماران سرطانی خیلی مهم تر است. تا جایی که توان جسمانی به بیمار اجازه می دهد. به او کمک کنید تا زندگی عادی قبل اعم از سرکار رفتن، کار خانه و… را انجام دهد. انجام کارهای هنری هم در این دوران به حفظ روحیه و تخلیه هیجانات منفی کمک می کند.

ورزش در بازگردان روحیه به بیمار کمک میکند

 ورزش علاوه بر کمک به تقویت جسم، انرژی روحی بیمار و امید به زندگی او را بالا می برد. از ورزش غافل نشوید اما اینکه چه ورزشی برای بیمار شما خوب است را از پزشک او جویا شوید.

مثبت نگری در درمان بیماری

برای کمک به رسیدن بیمار به مرحله پذیرش بیماری، شرکت در جلسات گروهی افراد مبتلا به سرطان، سرزدن به سایت انجمن ها، تقویت اعتقادات و امید بیمار و… مهم است. در کنار این استفاده کلامی، پوستر و… که حاوی جملات کوتاه امید دهنده باشد برای فرد مهم است. کمک کنید تا بیمار دوره درمان خود را مرحله مبارزه با بیماری بداند که گذر با صبر و توکل از آن، نتیجه موفقیت در امتحان خدا را خواهد داشت.

یک درد و دل دوستانه چاشنی بیماری

ممکن است بیمار به علت از دست دادن موها و تغییر ظاهر ترجیح دهد با دوستانش ملاقات حضوری نداشته باشد. در این صورت بهتر است به صحبت تلفنی با او اکتفا کرد.
از طرفی، اگر اطرافیان، فردی که شیمی درمانی شده و به هر حال تحت تاثیر داروها ممکن است دچار علائم افسردگی و اضطرابی شده باشد و به علت اینکه سیستم ایمنی اش مشکل پیدا کرده یا تغییر ظاهرش، نتواند یا ترجیح دهد زیاد از خانه خارج نشود، تنها بگذارند، با خودش فکر می کند همه رهایش کرده اند! یعنی با وجود اینکه خودش به همه گفته سراغ من نیایید، می گوید حالا من گفتم مرا تنهابگذارید چرا شما تماس نگرفتید، زنگ نزدید و…؟ اینها باز هم حساسیت رفتار با بیماران سرطانی را نشان می دهد.

ایام بیماری بهانه ای می شود برای صله رحم از بیمار؛ این دید و بازدید ها نشانه علاقه و احترام فرد بیمار بین دوستان و اقوام است. اما اگر این دید و بازید ها از صبح تا شب باشد و مطابق با میل بیمار نباشد می تواند موجب پریشانی، فشار روانی شود.
بهترین کار این است که با توجه به شناختی که از دوست بیمارمان داریم عمل کنیم. قبل از هر کار، هم باید با نزدیکان درجه یک او مثل خواهر و برادرش، تماس بگیریم تا مثلا اگر تلفن هایمان را جواب نمی دهد، به او پیغام دهد که ما تماس گرفته ایم و گفته ایم دلمان برایش تنگ شده. بگوید ما مشکلش را می دانیم و می خواهیم برای دیدنش بیاییم ولی اگر مزاحمش هستیم، این کار را انجام ندهیم.

خوب است برایش پیغام بگذاریم که دوست داریم کنارش باشیم ولی تصمیم گیری را به عهده خود او می گذاریم تا هر وقت حوصله داشت، اشاره کند تا برویم. با این کار بیمار متوجه می شود دیگران درکش می کنند و برای آنها ارزشمند است. ممکن است دوست بیمارمان بگوید حوصله ندارم ولی نباید یکباره به این بهانه او را رها کرد و دیگر سراغی از او نگرفت چون ممکن است فقط در همان برهه زمانی تمایلی به دیدارها نداشته باشد.

بیشتر بیماران سرطانی یا دچار هر بیماری صعب العلاج، به وجود دوستانشان نیاز دارند و معمولا بعد از مدتی علاقه مند می شوند با آنها ارتباط برقرار کنند. همان طور که گفتم، حضور اطرافیان باید جوی شاد و آرام برای بیمار بسازد و به تخلیه هیجانی و ابراز هیجان ها بینجامد. باید با او درباره تجربه های مثبت و نمونه های درمان شده صحبت کرد و حتی اگر می توانیم یکی از نزدیکان که دچار همین بیماری و روبه بهبود است، با خود برای دیدار دوست بیمارمان ببریم تا متوجه شود دیگران می فهمند چه دردی دارد و این اقدام ها بسیار موثرتر از این است که بخواهیم حواسش را پرت کنیم.

در پرستاری از بیمار از خودتان غافل نشوید

اگر بیماری اطرافیان برای شما فشار روانی دارد و شما به عنوان مراقب و شخص نزدیک در حال مراقبت از او هستید، خودتان را فراموش نکنید. اگر شما که مراقبت او هستید، از لحاظ جسمی دچار مشکل شوید اوضاع وخیم تر می شود. برای اینکه تکیه گاه خوبی باشید، سعی کنید از قرص های تقویتی و آرام بخش استفاده کنید تا بیمارتان احساس خلا و ضعف را در شما نبیند. امیدواری شما او را امیدوارتر می کند.

چطوری به بیمار روحیه بدیم؟

51
منبع : تبیان / م.ف
این مطلب مفید بود ؟ 1 0
نظر کاربران
نظر خود را بنویسید ...

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی با اخلاق و منش اسلامی ،ایرانی ما در تناقض است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.

کد امنیتی
ارسال نظر
انصراف