جواد مجابی درگذشت؛ بیوگرافی، علت فوت، آثار، همسر و فرزندان

مختصری از زندگینامه جواد مجابی و علت فوت این هنرمند درخشان

جواد مجابی، نویسنده، شاعر، منتقد هنر و طنزپرداز شناخته‌شده ایرانی، از دنیا رفت و خبر فوت او توسط خانواده‌اش تایید شد؛ چهره‌ای که بیش از نیم قرن در حوزه‌های گوناگون فرهنگ و هنر فعال بود و مرز مشخصی میان شعر، داستان، نقد، پژوهش، روزنامه‌نگاری و طنز برای خود قائل نمی‌شد.

در ادامه این بخش از نمناک، پس از ذکر دلیل فوت مجابی و مراسم بزرگداشت او، مختصری از بیوگرافی و آثار این هنرمند فقید را نیز برای‌تان نوشته‌ایم، با ما همراه باشید.

علت درگذشت جواد مجابی

جواد مجابی، هنرمند پیشکسوت و طنزپرداز معاصر، شنبه 14 شهریور ماه 1405 در سن 86 سالگی پس از تحمل یک دوره بیماری، چشم از جهان فروبست.

مراسم تشییع و گرامی‌داشت جواد مجابی

خانواده جواد مجابی اعلام کرده‌اند که در مرحله نخست تنها مراسم تشییع برگزار خواهد شد. پس از آن نیز به مدت هفت روز، خانه این هنرمند و منتقد ادبی پذیرای دوستان، همکاران و علاقه‌مندانی خواهد بود که قصد دارند برای ادای احترام به او مراجعه کنند.

جواد مجابی که بود؟

پاسخ سوال جواد مجابی کیست را بالاتر خواندید که در تکمیل آن باید بگوییم، مجابی ۲۲ مهر ۱۳۱۸ در قزوین متولد شد. او در طول زندگی حرفه‌ای خود کوشید تجربه‌های اجتماعی، فرهنگی و شخصی را به شکل‌های مختلف هنری تبدیل کند و از هر دوره زندگی، حتی دشوارترین مقاطع آن، دستمایه‌ای برای نوشتن و خلق اثر بسازد. نویسندگی، شعر، روزنامه‌نگاری و نقد فقط بخشی از فعالیت‌های این چهره برجسته بودند.

تحصیلات جواد مجابی

مرحوم مجابی در اوایل دهه ۱۳۴۰ از دانشگاه تهران در رشته حقوق قضایی فارغ‌التحصیل شد و دکترای اقتصاد گرفت. هم‌زمان، در دانشکده هنرهای زیبا به فراگیری مجسمه‌سازی پرداخت؛ تجربه‌ای که بعدها در شکل‌گیری نگاه تخصصی او به هنرهای تجسمی نقش مهمی ایفا کرد.

همسر و فرزندان جواد مجابی

جواد مجابی در طول زندگی پربار خود، یک بار و با خانم آسیه جوادی ازدواج کرده بود و دو فرزند به نام‌های حسین و پوپک داشت.

مشاغل جواد مجابی

زنده یاد مجابی در طول دوره زندگی حرفه‌ای خود فعالیت‌های گوناگونی را تجربه کرد که بخشی از آن به شرح زیر است:

کارمند دولت:

فعالیت در وزارتخانه‌های دادگستری و فرهنگ و هنر از ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۷؛ در سال ۱۳۵۸ از این مشاغل کنار گذاشته شد.

روزنامه‌نگار:

آغاز فعالیت مطبوعاتی از ۱۵سالگی؛ دبیر فرهنگی روزنامه اطلاعات و همکار نشریاتی چون فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن.

نویسنده و پژوهشگر:

انتشار نزدیک به ۷۰ اثر در حوزه‌های شعر، داستان، رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، طنز، ادبیات کودک و پژوهش‌های ادبی و هنری.

جواد مجابی نقاش هم بود؟

رابطه مجابی با هنرهای تجسمی به سال‌های کودکی بازمی‌گشت؛ زمانی که در کنار برادرش حسین به نقاشی علاقه‌مند شد. او هرگز خود را نقاشی حرفه‌ای نمی‌دانست، اما آشنایی طولانی‌مدتش با نقاشی و دیگر شاخه‌های هنرهای تجسمی، زمینه‌ای فراهم کرد تا بعدها به یکی از منتقدان و پژوهشگران مطرح این عرصه تبدیل شود.

آثار تالیفی جواد مجابی

بسیاری از مخاطبان فرهیخته با سرچ عباراتی مانند «از آثار جواد مجابی در حل جدول»، به‌دنبال اسامی تالیفات این هنرمند ایرانی می‌گردند که به همین واسطه در ادامه، تنها تعدادی از مهم‌ترین آثار مرحوم مجابی در زمینه شعر، طنز، پژوهش و رمان را برای‌تان نوشته‌ایم.

شماری از اشعار جواد مجابی

• فصلی برای تو
• زوبینی برقلب پاییز
• پرواز در مه
• بر بام بم
• سفرهای ملاح رؤیا
• «پوپکانه
• شیدائی‌ها
• شعرهای من و پوپک
• به نسیم صبح فردا
• کلام غایب

برخی از آثار طنز

• یادداشت‌های آدم پرمدعا
• آقای ذوزنقه
• یادداشت‌های بدون تاریخ
• شب‌نگاره‌ها

توجه:

شماری از آثار طنز جواد مجابی در مجموعه‌ای با عنوان «نیشخند ایرانی» گردآوری شده‌اند.

تعدادی از پژوهش‌های جواد مجابی

• آینه بامداد
• شناختنامه شاملو
• سرآمدان هنر نو
• سخن در حلقه زنجیر
• شناختنامه ساعدی
• نگاه کاشف گستاخ
• شکل نوشتنم هستم
• نام‌ها بین سکوت و صدا
• سایه دست

چند رمان از جواد مجابی

• شهر بندان
• شب ملخ
• مومیایی
• باغ گمشده (فردوس مشرقی)
• عبور از باغ قرمز (از قلعه تا سرحد
• برج‌های خاموشی (بنفشه‌های سراشیب)

جوایز و افتخارات جواد مجابی

فعالیت‌های مستمر مجابی در حوزه فرهنگ و هنر با دریافت چند جایزه نیز همراه بود. او در سال ۱۳۵۴ برای فعالیت‌های روزنامه‌نگارانه جایزه فروغ را دریافت کرد و در سال ۱۳۸۲ جایزه بیژن جلالی در زمینه نقد به او تعلق گرفت. جایزه آرش جشنواره تیرگان نیز از دیگر افتخارات کارنامه او بود.

اهمیت فرهنگی مجابی تنها به جوایز ادبی و هنری محدود نماند. در قالب طرح «کاشی ماندگار» سازمان میراث فرهنگی، کاشی یادبودی بر سردر خانه او نصب شد؛ اقدامی نمادین که نشان‌دهنده جایگاه او در حافظه فرهنگی معاصر ایران بود.